عبد العزيز بن ابى دؤاد يا رواد : ( ص 139 )
. ابو عبد اللّه احمد بن ابى دؤاد ، از اعاظم قضات آل عباس است . مراتب علم و مقامات فضلش ، محتاج شرح و بيان نيست . در سال 160 ه . ق در شهر قنسرين درگذشت ( راهنماى دانشوران ، ج 1 ، ص 330 ) . در ص 198 ، ج 8 حلية الاولياء مذكور است : « منهم العابد السجاد و الشاكر العوار ابو عبد الرحمن عبد العزيز بن ابى رواد . كان للعباده مغتنا و للمصائب و المحن متكتما » و در طبقات الكبرى ، ج 5 ، ص 488 ، تاريخ فوت وى ، 257 ه . ق ذكر شده است . شخصيت مذكور بايد جداى از عبد العزيز بن ابى داود قاضى باشد .
ابو سعيد خراز : ( ص 141 )
. احمد بن عيسى بغدادى ( متوفى 277 ه . ق ) ؛ عارف و صوفى مشهور قرن سوم هجرى . وى از ياران ذوالنون مصرى بود و در پارهاى از مسائل تصوف ، سخنان جالب و انديشههاى مؤثر از او بيادگار مانده است .
( دائرة المعارف مصاحب ، ج 1 ، ص 30 ؛ و رك . نفحات ، ص 73 ؛ تذكرة الاولياء ، ص 450
جعفر دوانيقى : ( ص 141 )
. ابو جعفر بن محمد بن على بن عبد الله بن عباس ، دومين خليفهء عباسى ( 36 - 158 ه . ق ) ؛ بعد از برادرش عبد الله صفاح به خلافت رسيد . نخست ابو مسلم خراسانى را كه از او تخويف يافته بود ، به حيله كشت ( 137 ه . ق ) و زانپس ، دو تن از بزرگان علوى از اولاد امام حسين ( ع ) - محمد ملقب به النفس الزكيه و برادرش - را كه عليه وى قيام نموده بود ، بدست آورد و كشت ( 145 ه . ق ) ؛ بغداد را بنا نهاد و آن را مدينة الاسلام ساخت ؛ و هم ابن مقفع - منشى بليغ ايرانى خود و مترجم كليله و دمنه - را بكشت . در وجه تسميهء او به دوانيقى آمده است :
گويند چون به خلافت رسيد ، گفت : خواهم مالى به اهل كوفه بخشم از زن و مرد و خرد و بزرگ . چون مال پخش كردند ، به هر تن پنج درم رسيد . از اين رو او را دوانيقى نام كردند . پس از آن ، براى بارهء كوفه از هر تن چهل درم بستند .
( يادداشتهاى مرحوم دهخدا ؛ لغتنامهء دهخدا ، ج 32 ، ص 308 و ج 43 ، ص 1278 ؛ و