فرزند عبد العزيز بن مروان و جانشين سليمان بن عبد الملك . از طرف مادر ، نسبش به عمر خطاب رسيد . پس از وفات سليمان ابن عبد الملك ، به خلافت نشست و در دوران كوتاه خلافت خود ، كشورگشايى را به يك سو نهاد و همّ خود را صرف اصلاحات داخلى كرد . . . سبّ على بن ابى طالب ( ع ) « كه از عهد معاويه در منابر مرسوم شده بود ، ممنوع كرد و براى دلجويى اولاد فاطمهء زهرا ( س ) ، « فدك » را به اولاد آن حضرت واگذاشت . وى پس از 3 سال و پنج ماه خلافت ، بر اثر يك بيمارى بيست روزه درگذشت و در دير سمعان مدفون شد . و گويند مروانيها او را مسموم ساختند .
( با تلخيص از دائرة المعارف ، ج 2 ص 1772 )
سنائى : ( ص 127 )
. ابو المجد مجدود ابن آدم سنائى غزنوى ، متخلص به سنائى ( متوفى 535 ه . ق ) ؛ عارف و شاعر بزرگ ايرانى . در آغاز شاعرى ، سلطان مسعود و بهرامشاه غزنوى را مدح كرد ؛ ولى عروض يك تحول روحانى ، وى را به تصوف و زهد كشانيد . سنايى نخستين شاعر معروفى است كه حقايق عرفانى و معانى تصوف را در شعر به كار برد . در قصيده سرايى ، وى نخست اسلوب فرخى و عنصرى را تقليد مىكرد ، اما در نظم مواعظ و زهديات ، شيوه و اسلوبى خاص برگزيد كه مورد توجه و تقليد كسانى چون خاقانى و جمال الدين عبد الرزاق اصفهانى واقع گشت .
از اوست : ديوان شعر ، مثنوى حديقة الحقيقه ، سير العباد الى المعاد ، طريق التحقيق ، كارنامهء بلخ يا مطايبهنامه ، عشقنامه ، عقلنامه ، تحريمة القلم ( نقل به تخليص از دائرة المعارف مصاحب ، ج 1 ، ص 1340 )
معمر بن سليمان : ( ص 128 )
. شايد معمر بن سليمان الرقى النخعى باشد كه در ج 7 ، ص 453 طبقات الكبرى ابن سعد آمده است ؛ متوفى به سال 191 ه . ق ، در ايام خلافت هارون .
فرقد سبخى : ( ص 131 )
. ابو يعقوب فرقد السبخى ؛ منسوب است به سبخه بر وزن طلبه ؛ و آن