شمردهاند . اما عدهاى از نويسندگان كتب رجال شيعه ، او را شيعى نشمردهاند و در قدح وى كوشيدهاند . در كتب صوفيه ، سخنان زهد آميز و انديشههاى عارفانه از او نقل شده است .
از آثارش : الجامع الكبير ، الجامع الصغير و كتاب الفرائض است .
( دائرة المعارف مصاحب ، ج 1 ، ص 302 )
ابو يزيد : ( ص 117 )
. ملقب به سلطان العارفين ، طيفور بن آدم بن سروشان يا عيسى بن سروشان از اكابر مشايخ طريقت و از مشهورترين آنهاست . جدّ او گبر بود ، ولى عاقبت اسلام آورد . بايزيد از اقران احمد خضرويه بود . ابو حفص حداد و يحيى معاذ و شقيق بلخى را ديده بود . اصل او از بسطام است . عطار در تذكرة الاولياء نوشته كه بايزيد ، 113 پير را خدمت كرد و يكى از آنها امام جعفر صادق ( ع ) ؛ و سالها سقايى ايشان كرد . طريقهء طيفوريه به او منسوب است . وفات وى در پانزدهم شعبان 234 يا 281 ه . ق اتفاق افتاد . . . موضوع شاگردى و سقايى كردن بايزيد حضرت صادق ( ع ) را كه بعضى ارباب تذكره متعرض شدهاند ، بعيد به نظر مىرسد ؛ چه وفات حضرت صادق ( ع ) به سال 148 ه . ق مىباشد كه با سال وفات بايزيد ، فاصلهء دورى است .
( حاشيهء مصيبتنامه ، به نقل از نفحات الانس ، ص 56 ؛ سفينة الاولياء ، ص 73 ؛ مجمع الفصحا ، ص 133 ؛ مقدمهء تذكرة الاولياء ، چاپ ليدن )
عبد الله عباس : ( ص 119 )
. يا ابن عباس ( متوفى 68 ه . ق ) . پسر عم پيغامبر ( ص ) ، صحابى معروف . در مكه به دنيا آمد . در فقه و تفسير و شعر و انساب ، تبحر و شهرت يافت . از صحابههاى جوان پيغمبر ( ص ) بود . در آخر عمر نابينا شد و در طائف سكونت جست . وفاتش به سن 71 سالگى اتفاق افتاد . او را سبب كثرت و وسعت اطلاعاتش ، « حبر الامّه » ( دانشمند امت ) خواندند . كتابى در تفسير قرآن به دو منسوب است .
( دائرة المعارف مصاحب ، ج 1 ، ص 20 )