نمرود : ( ص 111 )
. نمرود ، پسر كنعان بن سام بن نوح بود . معنى نمرود ، « لم يمت » و آن كافر مشهور ، از جمله كسانى بود كه به پادشاهى تمام روى زمين رسيد . وى دعوى الوهيت كرد و مردم را به پرستش خويش وادار نمود . حضرت ابراهيم به سوى او و قومش مبعوث شد . نمرود بعد از محاربه با ابراهيم ، به مشورت يارانش ، آتش عظيم برافروخت و ابراهيم را در منجنيق نهاده ، در آن پرتاب كرد . آتش بامر الهى بر ابراهيم گلستان شد . باز هم نمرود ايمان نياورد و همانطور به كفر خود ادامه داد ؛ تا سرانجام پشهاى كوچك در بينى او رفت و مغزش را خورد و مدت 40 سال را در غايت مرض و عذاب گذشت تا مرد .
( حاشيهء مصيبتنامه ، به نقل از حبيب السير ، ج 1 ، ص 44 )
فرعون : ( ص 111 )
. در ازمنهء سابقه ، ملوك عمالقهء مصر را فرعون مىگفتند ؛ چنان كه پادشاهان روم را قيصر و سلاطين حبشه را نجاشى مىخواندند . اول فراعنهء مصر - سنان بن علوان بن عوج بن عمليق - معاصر حضرت ابراهيم بود و فرعون ثانى ، زيان بن الوليد كه نسبش به عمرو بن عمليق مىپيوست . و او يوسف مصر را امير كرد و به وى ايمان آورد . فرعون ثالث ، قابوس بن مصعب بود كه پس از يوسف ، رايت كفر افراشت و دست ظلم و تعدى به بنى اسرائيل دراز كرد . و پس از او ، برادرش كه وليد نام داشت و همان فرعون موسى ( ع ) بود ، به سلطنت رسيد و بيشتر از برادر در ايذا و اضرار ذريّات يعقوب ( بنى اسرائيل ) كوشيد و با آنكه رجال آن قوم را بندگى مىفرمود ، نسوان را نيز به مطالبهء خراج مىرنجاند و پس از 50 سال كه ظلم را بنهايت رسانيد ، دعوى الوهيت كرد ؛ گفت :
« أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلى »
. تا سرانجام در حالى كه به تعقيب او - موسى ( ع ) - بيرون مىرفت ، با لشكريانش در رود نيل غرق شد .
( حاشيهء مصيبتنامه ، به نقل از حبيب السير ، ج اول ، ص 81 ، خلاصه )
خليل : ( ص 111 )
. اشارت است به حضرت ابراهيم خليل ( ع ) ؛ آنجا كه فرمود تعالى شانه :
« وَ اتَّخَذَ اللَّهُ إِبْراهِيمَ خَلِيلًا »
( 215 / 4 نساء ) .