الحور العين فلتسرفنّ « 1 » و « 2 » . و الملائكه فلتصلّين « 3 » و الاشجار فلتثمرنّ و ثمار الجنّه فلتدلين . و لآمرن ريحا من الرّياح الّتى تحت العرش فلتحملنّ [ جبال ] من الكافور و المسك الاذفر . فلتصيرنّ و قودا من غير رماد « 4 » فلتدخلنّ ( به ) و لا يكون بينى و بين روحه ستر . و اقول له « 5 » عند قبض روحه مرحبا و اهلا بقدومك علىّ اصعد بالكرامه و البشرى « 6 » و بالرّحمه و الرّضوان « 7 » و جنات لهم فيها نعيم مقيم . خالدين فيها ابدا . انّ الله عنده اجر عظيم . فلو رأيت الملائكه . كيف تأخذها « 8 » واحد و يعطيها الآخر « 9 » .
پس گفت « 10 » : اى احمد ! اهل آخرت « 11 » ، روى ايشان رقيق و تابان بود ، عرق حيا « 12 » از گل رخسار ايشان چكان بود ؛ كوتاهبينى احمقى در ايشان كم بود ؛ نفع ايشان به خلق بسيار بود « 13 » ؛ دريشان غدر و مكر نبود « 14 » ؛ خلق از ايشان در راحت بوند ؛ و نفس ايشان از ايشان « 15 » در تعب بود « 16 » ؛ سخن ايشان سنجيده و گزيده بود ؛ پيوسته در محاسبهء نفس بوند « 17 » ؛ خود « 18 » را به رياضت و بىمرادى ، بيدار دارند ؛ و ديدهء ايشان گريان و دل ايشان بر آتش محبت بريان بود « 19 » ؛ و چون نام « 20 » ديگران بر دفتر عاقلان « 21 » نويسند ، نام ايشان را در دفتر ذاكران « 22 » و حاضران نويسند ؛ در اول
هامش
( 1 ) . عبارت ( س ) بدين صورت است : « و لامرن الجنان فليس بعد الحور فلتسرفن » ، نسخهء مير « و لامرنّ الجنان فلتزين و الحور العين فلتشوقن » .
( 2 ) . الف و ب : و لا مرن الجنان فلتترين و الحور العين فلترفنّ ؛ ن : و الحور العين فلتزلفن .
( 3 ) . فليصلين .
( 4 ) . الف و ب : من غير النّار .
( 5 ) . الف ، ب و ن : فاقول له .
( 6 ) . بالبشرى .
( 7 ) . و الرحكمه .
( 8 ) . الف ، ب و ن : كيف يا خزبها .
( 9 ) . تأخذوها واحد و تعطى الآخر .
( 10 ) . فرمود كه .
( 11 ) . اهل آخرت را .
( 12 ) . و عرق حيا .
( 13 ) . نفع ايشان به خلق رسيد .
( 14 ) . و دريشان مكر و عذر نبود .
( 15 ) . و نفس از ايشان .
( 16 ) . در تعب و محنت بود .
( 17 ) . عبارت ( پيوسته . . . بوند ) را ندارد .
( 18 ) . نفس خود .
( 19 ) . ( بود ) ندارد .
( 20 ) . چون نام .
( 21 ) . را در دفتر غافلان .
( 22 ) . جريدهء ذاكران .