حَتَّى يُثْخِنَ فِي الْأَرْضِ )
« 1 » و جاى ديگر در حرب تبوك منافقان را دستورى داده بود ، اين آيت آمد :
( عَفَا اللَّهُ عَنْكَ لِمَ أَذِنْتَ لَهُمْ )
« 2 » مىگويند كه اگر نه آن بودى كه :
( عَفَا اللَّهُ عَنْكَ
شنيديم ) اگر
( لِمَ أَذِنْتَ )
اول شنيدى « 3 » چندان زنده نماندى از خوف كه
( عَفَا اللَّهُ عَنْكَ )
بشنيدى . و از اينجا معلوم مىشود اعتقاد آن قوم كه مىگويند اولياء به مقامى « 4 » رسند كه خوف از ايشان برخيزد . بارى رسول عليه السلام با ابو بكر هر دو در گريستن ايستادند و ابو بكر گفت : گريستنى بود كه هرگز مثل آن از ايشان نديده بودم . چون عمر آواز گريهء ايشان بشنيد درآمد ، پرسيد كه : ( ما يبكيك يا رسول اللّه ) سبب گريه چيست ؟ از غايت گريه جواب او نمىتوانست گفت . عمر گفت با من بگوئيد تا من نيز موافقت كنم . رسول عليه الصلاة و السلام گفت : چه گويم يا عمر كه امروز آتش عذاب از آسمان بيامدى جز تو هر كه ديگر كه هست بسوختى . و قصه بگفت و عمر را ثنا گفت و نه بدين سببها فرموده است كه « الحق ينطق على لسان عمر » و نه در حق او فرموده است كه :
( لو لم ابعث لبعث ) پس به اينكه اگر او در اين مسأله خطا كند از درجهء خود نيفتد و كمالات ايشان به نقصان بدل شده باشد ( اذا احب اللّه عبد الم يضره ذنب ) و بيگناه خود كه باشد . ؟ آخر رسول صلى اللّه عليه و سلم « 5 » در گورستان اين دعا گفتى : ( اللهم اهل المغفره اغفر لى حيا فانى عبد لك دائما و صلى اللّه على خير خلقه محمد و آله اجمعين الطيبين الطاهرين . ) تمت تم تم .
هامش
( 1 ) . قرآن سوره 8 ( الانفال ) آيهء 67
( 2 ) . قرآن سورهء 9 ( التوبه ) آيه 43
( 3 ) . در نسخه شنيديانى .
( 4 ) . در نسخه ( به مقام ) .
( 5 ) . در نسخه ( اللم اهل تغفر فاعفر حيا و اى عبد لك لا انما ) آمده است .