بزرگ باشد ؛ اين وجه او احكامش به كلى مستهلك نمىشود ، لذا پس از آراستگى به صفات عالى و احوال نيك ؛ احكامش رشد كرده و قوى مىگردد ؛ تا به جايى كه منتهى به غايتى مىشود كه در آن غلبهء حكم وحدتش بر احكام وجه ديگر كه اختصاص به زنجيرهء ترتيب و وسايط دارد آشكار مىشود ، در اين حال هر كثرتى در وحدت او مستهلك شده و وحدت او در وحدت حق مستهلك مىشود ، و آن صفت تعين اوّلى است كه عبارت از اصل تمام تعينات و كانون اسماء و صفات و معدن تمام نسبتها و اضافات مىباشد ، لذا به نقطهء بزرگ مذكور تحقق يافته و هم سمتى غيبى مستور دربارهاش درست مىآيد و برايش علم - آنگونه كه بدان اشاره كرديم - حاصل مىگردد .
144 / 4 سپس ( در نفحات ) گويد : اين را نيك بفهم ، براى اينكه اگر معما و پوشيدگى آن برايت روشن شد و مجمل آن تفصيل يافت ؛ راز صورت الهى را ( كه حق تعالى به خودش نسبت داده ) - با تنزيه و دور داشتت مر حق را از محدوديت و تقيّد به صورت معقول و يا محسوس - خواهى دانست ؛ و نيز راز خلافت حق و راز علم اسماء و احاطهء به آنها را ؛ و سبب سجود فرشتگان به آدم ؛ و اينكه اين سجود هميشه و مادام در وجود خليفه تا روز قيامت باقى است خواهى دانست ، و صورت ارتباط حق را به عالم - از يك جهت - چون از تمام وجوه واحد است ، و ارتباط عالم را به حق - از دو جهت - چون كثرت از لوازم امكان است خواهى دانست ، و باز خواهى دانست كه حق تعالى از چه جهتى احاطه به كنه و حقيقتش - با جايز بودن علم به حقيقت او - غير ممكن است .
145 / 4 و باز در جاى ديگر نفحات گويد : افراد كمى از اهل الله صورت علم خداوند را به خودش در خودش ؛ و به خودش در شئونش و احكام شئونش كه پروردگارشان در آنان - در مراتب ظهورش به آنان - تعيّن مىپذيرد آشكار مىسازند ، و مراتب ظهورات آنان در جناب حق متعال از حيث آنكه او آينهء ايشان و احوال ايشان است مىباشد ، و نيز صورت علم خداوند را به خودشان و به احوالشان كه به آنها - پىدرپى و يكى پس از ديگرى - تلبّس و آميزش پيدا مىكنند آشكار مىسازند ، و علم به پروردگار و حقايق و احوالشان را از حيث تعلق علم موجد و پديد آورندهشان به خود و به آنان فرا گرفتهاند ، از اين روى علمشان با علم
مصباح الأنس ( پيوند استدلال و شهود در كشف اسرار وجود صدرالدين قونوى ) ( فارسى ) — صفحة 359
مساهمون: محمد بن حمزة الفناري ( ابن الفناري )
ص٣٥٩