ولى در قرآن مجيد اشارهاى به كشته شدن حضرت يحيى نشده وحضرت يحيى فقط به عنوان يك پيامبر ومبشر ظهور حضرت عيسى معرفى گرديده است ( بنگريد به آيات 38 تا 41 سورهء آل عمران وآيات 2 و 15 سورهء مريم وآيات 89 و 90 از سورهء أنبياء ) .
داستان مزبور در كتاب معتبر أبو إسحاق إبراهيم نيشابورى كه در قرن پنجم هجرى تأليف شده نيز مذكور نيست ( بنگريد به ص 313 تا 321 كتاب به تصحيح آقاى حبيب يغمائى چاپ 1340 ش - ذكر حضرت يحيى - ) .
شش ( مربوط به ص 354 )
بشر حافى بن حارث بن عبد الرحمن مروزى .
زندگانى عجيبى داشت . وقتي كه از گناهان گذشتهء خود توبه كرد ووارد وادى سلوك وعرفان گرديد ميگفت كه از علم ظاهري هم توبه كردهام دربارهء علت ملقب شدنش به حافى ميگويند كه بعد از توبه همه عمر پا برهنه راه ميرفته وهيچ كفش نپوشيده است . وفاتش را در سال 227 ه نوشتهاند ( نفحات ، ص 48 وارزش ميراث صوفيه ، ص 67 - 68 ) .
هفت ( مربوط به ص 355 )
اداى نماز با توجه وحضور قلب كامل كارى بس دشوار است ودرين مورد در قرآن مجيد ( سورهء بقره آيهء 45 ) آمده است :
« وَإِنَّها لَكَبِيرَةٌ إِلَّا عَلَى الْخاشِعِينَ »
وبحث على همداني در پيرامون همين مشكلات است .
هشت ( مربوط ص 359 )
اين مطلب در كتب صوفيه وبزرگان عرفان زياد به چشم مىخورد از جمله در كيمياى سعادت امام غزالى . ظهير فاريابى نيز گويد :
جهان رباط خراب است بر گذرگه سيل * گمان مبر كه به يك مشت گل شود معمور
خواجوى كرمانى هم مىگويد :
خيمهء انس مزن بر در اين كهنه رباط * كه اساسش همه بي منشأ وبي بنياد است