اولش بند « ميان » تربيه * تا كه حاصل گردد أو را تصفيه
هم دوم بستن براي خدمت است * همچنين از بهر جاه وحشمت است
ليك اين را آخرش صحبت بود * از وجودش خلق را راحت بود
شاعر ميفرمايد كه در وقت تعمير كعبهء معظمه ، جبرئيل امين بأمر خداوندى حضرت إبراهيم را سهبند بسته بود واين رسم در فتوت ، برپا داشتن وتجديد همان رسم مىباشد « 1 » .
باعتقاد جوانمردان مهمترين رسم پوشيدن شلوار است كه جزوى از لباس فتوت مىباشد . در لباس فتوت كلاه يا عمامه براي احترام وبزرگداشت مقام فتيان است وسراويل ( شلوار ) علامت عفاف وپاك دامنى وتقوى است فتيان عقيدة داشتند كه حضرت رسول حضرت على را سراويلى پوشانده وسند سراويل خود را مانند خرقهء صوفيان به حضرت على مىپيوندند . باعتقاد جوانمردان ، شلوار براي سرما وگرما نيست بلكه علامت تميز مردى از نامردى است اين لباس مانند خرقه محترم بود وميگفتند كه سربده سروال مده .
دربارهء تقدس سراويل ، ناصري حكايتى برشتهء نظم كشيده وحاصل آن اينست كه نمرود لعين وقتي حضرت إبراهيم را در آتش شعلهزا مىافكند مىخواست كه نسبت به آن حضرت بىاحترامى كند ولى حضرت جبريل سراويلى از بهشت برين آورده وبه حضرت إبراهيم پوشانيد :
تا نبيند هيچكس اندام أو * تا كه ننشيند بدى در نام أو
پس أساس ورسم شلوار اى رفيق * ماند از إبراهيم در باب طريق
ناصري مدعى است كه جبريل امين آن شلوار متبرك را بحضرت رسول رسانده وآن حضرت به حضرت على پوشانده است .
در موقع پوشيدن لباس فتوت كاسهاى از آب نمكين به مريد مىنوشاندند كه آن را كأس الفتوة ميگفتند واين عمل را نيز بحضرت رسول وحضرت على
هامش
( 1 ) - فرهنگ إيران زمين شمارهء 10 ، 1341 ش ، ص 244 ، 252 .