تاريخ اسلام ( از جاهليت تا رحلت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله وسلم ) — صفحة 77

گروهى از قبيله طىّ نيز ستارهء « ثُريّا » را پرستش مىكردند . « 1 » موضوع پرستش افلاك و ستارگان چنان رايج بوده كه در ادبيات وافسانه‌ها و خرافات عرب منعكس شده است . « 2 » اصولًا علاوه بر صابئين كه خورشيد و ماه را مىپرستيدند ، همهء بت‌پرستان ، اين دو موجود آسمانى را تقديس مىكردند . « 3 » قرآن مجيد از پرستش كرات آسمانى نهى ، و آن را نكوهش كرده و تأكيد مىكند كه اين موجودات محدود ، خود مخلوق آفريدگار جهان ، و مسخّر فرمان و ارادهء او هستند و در پيشگاه پروردگار ، ساجد و خاضعند . بنابراين بايد راهنماى بشر ( نه معبود او ) به سوى آفريدگار بزرگ عالم باشند ، چرا كه اينها نشانه‌هاى قدرت و علم او هستند : و [ خداوند ] شب و روز و خورشيد و ماه را براى شما مسخّر و رام ساخت و ستارگان نيز مسخّر [ فرمان شما ] شده‌اند ، در آن ، نشانه‌هايى است [ از عظمت خدا ] براى گروهى كه عقل خود را به كار مىگيرند . « 4 » و از نشانه‌هاى [ قدرت ] او شب و روز و خورشيد و ماه است . نه براى خورشيد سجده كنيد و نه براى ماه ، براى خدا كه آفرينندهء آنهاست ، سجده كنيد اگر مىخواهيد او را بپرستيد . « 5 » و [ آيا از كتب پيامبران پيشين به او نرسيده است كه ] اوست پرودگار ستارهء شِعرى . « 6 » اين آيات گواه اين معناست كه در عصر بعثت پيامبر اسلام ، پرستش اين كرات رايج بوده است .