بود . عدنانىها كه ساكن « حجاز » ، « نجد » و « تهامه » ، بودند و از نوادگان اسماعيل ، « 1 » سالها از شريعت ابراهيم پيروى مىكردند . به گفتهء يعقوبى : قريش و عموم فرزندان عدنان پاىبند پاره‌اى از احكام دين ابراهيم بودند . آنان كعبه را زيارت مىكردند ، مناسك حج را به‌پا مىداشتند ، مهمان‌نواز بودند ، ماه‌هاى حرام را گرامى مىداشتند ، كارهاى زشت ، قطع ارتباط با يكديگر و ستمگرى را ناروا مىشمردند و بدكاران را كيفر مىنمودند . « 2 » بقاياى تعاليم و سنتهاى ابراهيمى مانند اعتقاد به الله ، حرمت ازدواج با مادر و دختر ، مناسك حج و عمره و قربانى ، غسل جنابت ، « 3 » ختنه ، كفن و دفن مردگان ، « 4 » تا زمان ظهور اسلام همچنان در ميان آنان رايج بود و به‌سنتهاى ده‌گانهء مربوط به نظافت بدن و ستردن موهاى زايد و مانند آن پاىبند بودند . « 5 » همچنين برحرمت و قداست چهار ماه حرام را كه باز از سنتهاى ابراهيم عليه السلام بود ، « 6 » باور داشتند و اگر به عللى جنگ و خونريزى در آنها رخ مىداد ، آن را جنگ « فجار » ( / ناروا و گناه‌آلود ) مىناميدند . « 7 » بنابراين ، آيين توحيد در ميان عرب آن منطقه سابقهء ديرينه داشت و بت‌پرستى ، بعدها در آنجا نفوذ كرد و موجب انحراف آنان از آيين يكتاپرستى شد .