يافت شود ، يعنى تمامى غنايمش را براى خودت به يغما ببر تا غنايم دشمنان خود را كه خداوند خدايت به تو مىدهد ، بخورى . « 1 » 2 . يكى از محققان معاصر ، مجازات بنىقريظه را منكر شده با استناد به پاره‌اى دلايل و قراين ، چنين مجازات سخت از طرف پيامبر را بعيد شمرده است . « 2 » اين سخن گرچه مىتواند نوعى « دفاعيه » در برابر انتقاد بعضى از نويسندگان اروپايى يا حملات تبليغاتى صهيونيستها باشد ، اما چنان‌كه برخى از فضلا در نقد اين نظريه نوشته‌اند ، « 3 » اين دلايل ، نارسا به نظر مىرسد ، به‌ويژه آنكه در اين استدلال به آيهء 26 سورهء « احزاب » كه از وقوع اصل اين حادثه حكايت مىكند ، توجه نشده است . از اين گذشته ، بعد از جنگ احزاب ، درتاريخ ، هيچ اثرى از بنىقريظه به چشم نمىخورد ، درحالىكه اگر قضيه صحت نداشت طبعاً گزارش اوضاع و احوال بعدى آنها منعكس مىشد .

در ماه شعبان سال ششم « 4 » به پيامبر اسلام گزارش رسيد كه حارث‌بن‌ابى ضِرار - رئيس بنىالمصطلق ( تيره‌اى از قبيلهء خُزاعه ) - افراد قبيلهء خود و افرادى از عرب آن ناحيه را جهت حمله به مدينه آماده مىكند . پيامبر صلى الله عليه و آله ارتش اسلام را بسيج كرد و تا كنار چاه « مُرَيْسيع » « 1 » در