فصل چهارم : تشكيل نيروهاى رزمى اسلام
درگيرىها
پيامبر اسلام در دوران اقامت و تبليغ در مكه ، در عمل تنها يك پيشواى الهى بود و فعاليتهاى او در هدايت و ارشاد مردم و مبارزهء فكرى و اعتقادى با مشركان و بتپرستان محدود مىشد . اما پس از استقرار در يثرب ، علاوه بر ابلاغ رسالت دينى و رهبرى مذهبى ، بايد رهبرى سياسى مسلمانان را نيز برعهده مىگرفت ؛ زيرا در مدينه وضع جديدى پيش آمده بود و او گامهاى نخست را در جهت پىريزى يك جامعهء نوين براساس تعليمات اسلام ، برمىداشت . از اينرو خطرها و مشكلات احتمالى را پيشبينى كرده ، به صورت يك رهبر سياسى آگاه ، شايسته و دورنگر ، چارهانديشى مىكرد . عقد پيمان برادرى ميان دو گروه از مسلمانان ، تنظيم و تصويب پيماننامهء عمومى ، و نيز امضاى پيمان عدم تجاوز با يهود ، نمونهاى از اين اقدامات پيشگيرانه بود . سورهها و آياتِ شامل احكام و دستورات سياسى و اجتماعى كه در مدينه نازل شد ، راهگشاى پيامبر در اين حركتهاى سياسى بود . چنانكه از طرف خداوند اجازهء جهاد و دفاع صادر شد « 1 » و به دنبال آن پيامبر صلى الله عليه و آله تصميم به تشكيل يك نيروى دفاعى گرفت . تشكيل اين نيرو از اين نظر اهميت داشت كه احتمال مىرفت ، مشركان مكه ( كه پس از هجرت ، دستشان