پس از هجرت و استقرار مسلمانان مكه در يثرب ، سران قريش دريافتند كه يثرب به صورت پايگاه و پناهگاهى براى رسول خدا و ياران او درآمده و مردم آن براى جنگيدن با دشمنان او آماده‌اند ، از اين رو از هجرت پيامبر ، بيمناك شدند ؛ زيرا اين امر قريش را با چند خطر روبرو مىساخت : 1 . مسلمانان از دسترس آنان خارج مىشدند ؛ زيرا يثرب شهر مستقلى بود و قريش هيچ اهرم فشارى در مورد آن در اختيار نداشت و با وضع جديد ، پيش‌بينى اوضاع و تأثيرگذارى در سير حوادث ، از دست قريش خارج مىشد . 2 . چون مردم يثرب ، با پيامبر ، پيمان جنگ بسته بودند ، امكان داشت او به منظور انتقام ، به كمك آنان به مكه حمله كند . « 1 » 3 . بر فرض درگيرنشدن در جنگ ، باز هم خطر بزرگى براى آنان داشت ؛ زيرا يثرب بازار مناسبى براى بازرگانان قريش بود و با از دست دادن اين شهر زيان اقتصادى بزرگى به آنان مىرسيد . 4 . مدينه دركنار خط بازرگانى مكه به شام قرار گرفته داشت و مسلمانان مىتوانستند اين راه را ناامن ، و بازرگانى آنها را مختلّ سازند . اين نگرانىها موجب شد كه سران قريش در « دارالندوه » ( مركز مشاورهء قريش و يادگار قُصَىّ ) گرد آمدند و به چاره‌انديشى پرداختند . برخى پيشنهاد كردند حضرت محمد صلى الله عليه و آله تبعيد يا زندانى شود ، اما اين دو پيشنهاد بنا به دلايلى رد شد . سرانجام تصميم گرفتند محمد صلى الله عليه و آله ، را به قتل برسانند ، اما كشتن او كار آسانى نبود ؛ زيرا بنىهاشم آرام نمىنشستند و به خونخواهى برمىخاستند . از اين‌رو تصميم گرفتند