پيمانى داشت كه از او حمايت مىكرد و يا خويشاوندى كه به يارى وى مىشتافت ، و بدينسان جان او در امان بود . « 1 »
درگذشت خديجه وابوطالب
در سال دهم بعثت ، اندكى پس از خروج بنىهاشم از شعب ، نخست خديجه و به فاصلهء اندكى ابوطالب درگذشت . « 2 » فوت اين دو شخصيت بزرگوار ، براى رسول خدا مصيبتى بزرگ و جانكاه بود . « 3 » با درگذشت اين دو ياور باوفا و صميمى پيامبر ، حوادث سخت و ناگوارى ، پىدرپى براى آن حضرت پيش آمد « 4 » و عرصه بر او تنگ شد .
نقش خديجه
تأثير نامطلوب فقدان اين دو شخصيت بزرگ ، طبيعى بود ؛ زيرا خديجه گرچه در سطح شهر ، نقش دفاعى ابوطالب را نداشت ، اما در محيط خانه ، نه تنها همسرى مهربان ، فداكار و دلسوز براى پيامبر ، بلكه پشتيبانى صديق و صميمى براى اسلام ، و مايهء دلگرمى و آرامشخاطر رسول خدا در برابر فشارها و مشكلات بود . « 5 » پيامبر اسلام تا آخر عمر ، خاطرهء خديجه را گرامى مىداشت « 6 » و پيشگامى او در اسلام و رنجها و زحماتش را در اين راه فراموش نمىكرد . او روزى به عايشه فرمود :
هامش
( 1 ) . نهجالبلاغه ، تحقيق : صبحى صالح ، نامهء 9 .
( 2 ) . بلاذرى ، پيشين ، ج 1 ، ص 236 ؛ ابناثير ، پيشين ، ج 2 ، ص 90 .
( 3 ) . ابنواضح ، تاريخ يعقوبى ، ج 2 ، ص 29 . پيامبر اسلام ، آن سال را « عامالحزن » ناميد . ( مجلسى ، بحارالانوار ، ج 19 ، ص 25 . )
( 4 ) . ابناسحاق ، پيشين ، ص 243 ؛ ابنهشام ، پيشين ، ج 2 ، ص 57 ؛ طبرسى ، اعلامالورى ، ص 53 .
( 5 ) . و كانت وزيرة صدق علىالاسلام وكان يسكن اليها . ( ابناسحاق ، پيشين ، ص 243 ؛ ابنهشام ، پيشين ، ص 57 . )
( 6 ) . امير مهنا الخيامى ، زوجات النبى و اولاده ، ( بيروت : مؤسسة عزّالدين ، ط 1 ، 1411 ه . ق ) ، ص 62 - 63 ؛ ابىبشرالدولابى ، الذريةالطاهرة ( بيروت : مؤسسةالأعلمى للمطبوعات ، ط 2 ) ، ص 63 - 64 .