تاريخ اسلام ( از جاهليت تا رحلت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله وسلم ) — صفحة 168

در اين مدت ، اموال و دارايى رسول خدا ، و ابوطالب و خديجه تمام شد و به سختى و نادارى گرفتار شدند ، « 1 » به‌ويژه خديجه اموال فراوان خود را در شعب به نفع پيامبر صلى الله عليه و آله خرج كرد . « 2 » پس از گذشت سه سال ، هنگامى كه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله از بين رفتن پيمان‌نامه به وسيلهء موريانه را توسط ابوطالب به آنان اطلاع داد « 3 » و از طرف ديگر ، برخى از امضاكنندگان پيمان كه از وضع رقّت‌بار بنىهاشم متأسف بودند ، « 4 » از اين پيمان بيزارى جستند ؛ با پيشگامى آنان ، اين پيمان لغو گرديد . « 5 » و بدين ترتيب بنىهاشم به خانه‌هاى خويش باز گشتند . « 6 » على عليه السلام در يكى از نامه‌هاى خود به معاويه ، از اين دوران سخت و پررنج ، چنين ياد مىكند : قبيلهء ما [ قريش ] خواستند پيامبرمان را بكشند و ريشهء ما را بكنند ، غم و اندوه را به جانهاى ما ريختند و كارها كردند ، ما را از زندگانى خوش و راحت باز داشتند و پيوسته در بيم و نگرانى گذاشتند و ناگزيرمان ساختند به كوهى سخت و دشوار پناهنده شويم و آتش جنگ با ما را روشن ساختند . اما خدا خواست تا ما پاسدار و نگهبان شريعتش باشيم و نگاه‌دار حرمتش . مؤمنان ما ، در اين راه خواستار اجر و ثواب بودند و كافران ما از خاندان و خويشانشان حمايت مىكردند . اما از قريش هركس مسلمان مىشد آزارى كه به ما رسيد به او نمىرسيد ، چه ، يا هم