تاريخ اسلام ( از جاهليت تا رحلت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله وسلم ) — صفحة 161

مسلمانان بىدفاع ، پنهانى مكه را ترك گفته ، از طريق بندر شُعَيْبَه و با عبور از عرض درياى سرخ ، خود را به حبشه رساندند . اين گروه پس از دو سه ماه اقامت در حبشه به‌دنبال شايعهء اسلام‌آوردن قريش و رفع فشار و آزار از مسلمانان ، به مكه باز گشتند . « 1 » اما چون فشار و شكنجه همچنان ادامه داشت ، بار ديگر گروهى از مسلمانان از همان راه ، عازم حبشه شدند . اين بار تعدادشان بالغ بر صد و يك نفر ( از زن و مرد ) بود « 2 » و سرپرستى آنها را جعفربن‌ابىطالب به عهده داشت . پس از مدتى ، قريش از استقرار و امنيت مهاجران در حبشه احساس خطر كردند و با اعزام نمايندگانى به دربار نجاشى ، خواستار باز گرداندن آنها شدند . ابوطالب با آگاهى از اين توطئه ، نامه‌اى به نجاشى نوشت و از او درخواستِ حمايت از مهاجران كرد . « 3 » پس از طرح ادعاى نمايندگان قريش در دربار نجاشى ، جعفربن‌ابىطالب با توضيحات و سخنان سنجيده و موقع‌شناسانه ، به خوبى دفاع و توجه نجاشى را جلب كرد . نجاشى از تحويل پناهندگان خوددارى ورزيد و آنها را تحت حمايت قرار داد . « 4 » البته همهء مهاجران جزء شكنجه‌شدگان نبودند و در ميان آنان افرادى از قبايل نيرومند بودند كه مشركان جرأت آزار و شكنجه آنان را نداشتند ، اما در هر حال مكه ، محيط فشار و