قرآن ، اظهارات آنها را در مورد بيم و نگرانى از حملهء دولتها و قدرتهاى مجاور ، در صورت پذيرش اسلام ، نقل مىكند و اين بيم و ملاحظه را بىمورد مىداند : و گفتند : اگر ما همراه تو از راه راست پيروى كنيم از سرزمينمان ربوده مىشويم . آيا ما حرم امنى در اختيار آنها قرار نداديم كه ثمرات هر چيزى [ از هر شهر و ديارى ] به سوى آن آورده مىشود ؟ ! اينها رزقى است از جانب ما ، ولى بيشتر آنان نمىدانند . « 2 » روزى حارث بن نوفل بن عبدمناف به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله گفت : « ما مىدانيم آنچه مىگويى حق است ، اما اگر ما به تو ايمان بياوريم و با تو هم عقيده شويم ، مىترسيم عرب ، ما را از سرزمينمان بربايند و ما توان رويارويى با عرب را نداريم . » « 3 » از لابلاى اظهارات آنان نگرانى از ناخشنودى شاهان ايران و قيصر روم « 1 » نيز به چشم مىخورد - و اين نشانهء ضعف و حقارت عرب در برابر دولتهاى مجاور است - چنان‌كه روزى پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله تنى چند از بزرگان عرب را به اسلام دعوت نمود و آياتى از قرآن را كه شامل تعليمات فطرى و اخلاقى بود ، برايشان خواند . آنان همگى تحت تأثير قرار