متعال است كه مىفرمايد :
وَ إِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثاقَ النَّبِيِّينَ لَما آتَيْتُكُمْ مِنْ كِتابٍ وَ حِكْمَةٍ ثُمَّ جاءَكُمْ رَسُولٌ مُصَدِّقٌ لِما مَعَكُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَ لَتَنْصُرُنَّهُ قالَ أَ أَقْرَرْتُمْ وَ أَخَذْتُمْ عَلى ذلِكُمْ إِصْرِي قالُوا أَقْرَرْنا قالَ فَاشْهَدُوا وَ أَنَا مَعَكُمْ مِنَ الشَّاهِدِينَ
« 1 »
و چون خداوند پيمان پيامبران را ( از مردم ) گرفت كه هرگاه كتاب و حكمتى به شما دادم ، سپس پيامبرى به سوى شما آمد كه دين شما را تصديق مىكند ، حتما به او ايمان آوريد و ياريش كنيد . ( آنگاه خداوند به پيامبران ) گفت : آيا اقرار كرديد و بر آن پيمان گرفتيد ؟ گفتند : اقرار نموديم . فرمود : پس گواه باشيد و من هم با شما از گواهانم .
و اين رسول ، همان « محمد بن عبد اللّه ( ص ) » است .
تمامى آنچه را كه دربارهء عقايد اجداد پيامبر ( ص ) بيان داشتيم ، بيش از همه از جانب عبد المطلب صادر شده همانند اين سخنش كه به هنگام تولد پيامبر ( ص ) سروده است :
انت الذي سمّيت فى الفرقان * فى كتب ثابتة المبانى
احمد مكتوب على اللّسان
« تو همانى كه در فرقان ، و در كتابهاى استوار تحريف نشده ، بر زبان و نوشته ، « احمد » نام گرفتهاى . »
يا اين سرودهاش به هنگامى كه حليمه او را گم كرده بود :
انت الذي سمّيته محمّدا
« ( پروردگارا ! ) اين تو هستى كه او را محمّد نام نهادى . »
و در اشعارى كه بعد از هلاك ابرهه و سپاهيانش سروده تصريح مىكند كه خود و پدرانش حجتهاى خدايند :
نحن آل اللّه فى ما قد مضى * لم يزل ذاك على عهد إبرهم
هامش
( 1 ) - آل عمران / 81 .