را گرفت .
از همين جا مىتوان چنين استنباط كرد كه نامگذارى برخى از آباء و اجداد پيامبر خدا ( ص ) اينچنين صورت گرفته باشد مانند « هاشم » به معناى تريدكننده كه اين نام به خاطر تريد درست كردن او و ساختن آبگوشت براى بينوايان قومش در مكه در سال قحطى به او داده شده است ؛ و نام اصلى او كه « عمرو العلا » بوده به دست فراموشى سپرده شده « 1 » ؛ و يا نام « عبد مناف » ، مغيره بوده كه قريش او را عبد مناف ناميده است « 2 » و يا قصىّ را مجمّع مىخواندند زيرا كه او قريش را در مكه گرد آورده بود « 3 » .
2 - در طبقات ابن سعد آمده است :
عبد المطلب از لحاظ چهره زيباترين ، و از نظر جسمى خوشهيكلترين ، و از نظر حلم و بردبارى صبورترين ، و از لحاظ جود و بخشش كريمترين قريشيان بود .
او دورترين مردم بود نسبت به هر امرى كه موجب بدنامى و فساد مردان مىشود او مردى سخت خداپرست بود و ستمگرى و كارهاى پليد را بسيار ناپسند مىشمرد . هيچ پادشاهى نبود كه او را ببيند و گراميش ندارد و خواستهاش را برآورده نسازد . او تا زنده بود آقا و سيد قريش بود . « 4 »
3 - در مروج الذهب آمده است :
عبد المطلب بن هاشم مردى خداشناس و مقرّ به يكتاپرستى ، و به وعده روز جزا معترف بود و آداب و رسوم غلط اجتماعى را رها كرده بود . او نخستين كسى بود كه در مكه آب گوارا به مردم نوشانيد . « 5 »
هامش
( 1 ) - مراجعه شود به شرح حالشان كه پيش از اين آمده است .
( 2 ) - مراجعه شود به شرح حالشان كه پيش از اين آمده است .
( 3 ) - مراجعه شود به شرح حالشان كه پيش از اين آمده است .
( 4 ) - طبقات ابن سعد ، چاپ اروپا ( 1 / 50 - 51 ) .
( 5 ) - مروج الذهب ( 2 / 103 - 104 ) .