بارهء طوفان نوح ( ع ) نگاشتهايم ، آوردهايم . « 1 »
مؤلف مىگويد :
نكتهء ديگر در تأييد مطالب بالا اين است كه سرزمينهاى بين النهرين ( دجله و فرات ) كه از قديم به خاطر سرسبزى مزارع و نخلستانهاى به هم پيوستهء آن به اراضى سواد ( سرزمينهايى كه از شدت سرسبزى به رنگ سياه ديده مىشوند ) معروف بوده است و از حيره ( نجف كنونى ) و مدائن ( بغداد امروزى ) تا مصب دو رود دجله و فرات در دريا امتداد دارد ، از زمان حضرت آدم ( ع ) تا دوران حكومت بنى عباس از بهترين زمينهاى حيات بشرى محسوب مىشدهاند ، بر خلاف كوههاى شمالى عراق كه برفگير و داراى زمستانهاى طولانى است . حكمت الهى چنين اقتضا داشته كه كشتىنشينان نوح كه فاقد هرگونه وسايلى براى زندگانى خود بودهاند در مكانى مناسب براى زندگى و ادامهء حيات فرود آيند .
تفسير آياتى كه گذشت « 2 »
نسل آدم بعد از گذشت ساليانى چند رو به ازدياد گذاشت و واضح است كه آنها در زمينهاى سرسبز و آباد كنارهء دو رود فرات و دجله و متفرعات و جويبارهايى كه از آنها سرچشمه مىگرفتند يا در آنها مىريختند ساكن مىشدند . در عهد نوح ( ع ) آبادانى و تمدن روى به پيشرفت نهاد طورى كه احكام اسلامى كه براى انسانهاى اوليه در عصر حضرت آدم ( ع ) وضع شده بود ، و بدنبال آن آنچه را كه بر ادريس پيامبر ( ع ) براى تكميل آن آمده بود ، از انسانهاى عصر نوح ( ع ) كه در تمدن پيشرفتى كرده بودند رفع نياز نمىكرد . چه ، مردمان زمان آن پيامبر ، آرام آرام به پرستش بتهائى بنام « ودّ ، سواع ، يغوث ، يعوق و نسر » روى آورده بودند . اين بتها در اصل مجسمههايى بودند كه به يادگار پنج تن از شايستگان و نيكان قوم كه بين عصر حضرت آدم ( ع ) و نوح پيامبر ( ع ) مىزيستهاند تراشيده بودند ، و
هامش
( 1 ) - استاد بدرى ، داراى مطالعات وسيعى از بشارات پيامبران ، در ميراث قديم شرق مىباشد .
( 2 ) - در تفسير آياتى كه مربوط به سرگذشت انبياى الهى است - به يارى خداوند - آنچه را كه به مباحث آينده ما مربوط باشد ، بررسى خواهيم كرد .