و تحمل نكردند در مورد مؤاخذه واقع نميشوند ، و اللَّه العالم .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 26 ]
يُرِيدُ اللَّهُ لِيُبَيِّنَ لَكُمْ وَ يَهْدِيَكُمْ سُنَنَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَ يَتُوبَ عَلَيْكُمْ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ ( 26 )
اراده فرموده خداوند كه از براى شما بيان فرمايد و شما را هدايت نمايد برفتار و كردار پيشينيان شما تا راه حق و باطل آنها را بفهميد خوبيهاى آنها را بگيريد و بديهاى آنها را ترك نمائيد و نيز اراده فرموده كه توبه شما را قبول فرمايد و خداوند عالم است بكردار هر كس و حكيم است بمصالح و مفاسد هر كارى .
اراده على التحقيق مطابق مذهب حكماء و بزرگان علماء از صفات ذات است و به معناى علم بصلاح و فساد هر فعلى است نظير حكمت كه بمعنى علم بمصالح و مفاسد مترتبه بر افعال است و رتبه حكمت مقدم است بر رتبه اراده زيرا هر فعلى اگر داراى حكمت باشد آن فعل صلاح مىشود و اگر مفسده داشته باشد آن فعل فاسد ميگردد و برگشت هر دو بعلم است و عين ذات اقدس است خلافا لجماعتى از متكلمين كه اراده را از صفات فعل گرفته بمعنى ايجاد كه هر ممكنى بايجاد حق موجود مىشود ، ولى ايجاد بنفس خود موجود ميگردد چنانچه گفتند خلقت الاشياء بالمشيئة و خلقت المشيئة بنفسها و در لسان حكماء اين ايجاد را تعبير بوجود منبسط كردند كه سرتاسر موجودات را ميگيرد و البته اين ايجاد هم از فاعل قادر مختار بدون اراده و صلاح نيست ، و فرق واضح است بين اراده و مشيئة اگر چه بعنايت و مجاز گاهى بر يكديگر اطلاق مىشود .
يُرِيدُ اللَّهُ لِيُبَيِّنَ لَكُمْ
لام در ليبين براى تأكيد در بيان است يعنى البته بيان ميفرمايد چنانچه كلمه ( يريد ) هم تأكيد در اين جمله دارد زيرا مراد از اراده