و كسى را كه خدا دوست دارد هيچ موهبتى را از او دريغ نخواهد فرمود ، پس به حمد اللَّه تمام اشكالات بر طرف شد .
و براى تأكيد مطلب كه قبلا عرض شد كه از بعض اخبار هم استفاده مىشود يكى خبرى است كه شيخ طوسى مسندا از حضرت صادق عليه السلام نقل كرده در موضوع حد زدن امير المؤمنين قتاده را كه شرب خمر كرده بود و متعذر به اين آيه شده بود كه گفت انا من اهل هذه الاية ، حضرت فرمود
لست من اهلها ان طعام اهلها لهم حلال ليس يأكلون و لا يشربون الا ما احل اللَّه لهم
و بر طبق اين حديث عياشى هم روايت كرده كه حضرت فرمود
( و ليس يأكلون و لا يشربون الا ما يحل لهم )
و در خبر ديگر فرموده بقتاده
( ما انت منهم ان اولئك كانوا لا يشربون حراما )
خوب بمفاد احاديث توجه كنيد .
ان قلت وجه اختصاص اين حكم باهل ايمان چيست كفار هم در ارتكاب غير محرمات مسئوليتى ندارند .
قلت اولا كفار هم اگر تقواى از محرمات كنند و ايمان هم پيدا كنند و اعمال صالحه را بجا آورند جزو مؤمنين ميشوند و مشمول آيه هستند و از عنوان كفر خارج ميشوند . و ثانيا اخبار بسيارى داريم كه فرمودند
الارض كلها للامام
و فقط براى مؤمنين كه شيعيان باشند و معتقد بجميع عقائد حقه مباح فرموده و غير مؤمن چه كافر باشد چه معاند چه مخالف غصب است كليه تصرفات آنها در روى زمين و حضرت بقية اللَّه پس از ظهور از آنها مىگيرد و اجرت اين مدت را هم مطالبه مىفرمايد پس بر آنها جناح هست .
ان قلت مفاد اين آيه منافى است با ظواهر آياتى كه در مذمت دنيا وارد شده و اخبارى كه فرمودند
( فى حلالها حساب و فى حرامها عقاب و فى شبهاتها عتاب )
قلت هيچگونه تنافى ندارد زيرا دنياى مذموم و حساب در حلال آن
اطيب البيان في تفسير القرآن ( فارسى ) — صفحة 468
مساهمون: السيد عبد الحسين الطيب
ص٤٦٨