جُناحٌ فِيما طَعِمُوا
باكى نيست نميخواهد بر خود حرام كنيد مثل بعض صوفيه از خوردن حيوانى و غير آن از لذائذ نفسانى ، بخوريد ، بپوشيد ، استمتاع كنيد ، لذت بريد بر شما چيزى نيست فقط تكليفى كه بر شما است
إِذا مَا اتَّقَوْا
پرهيز از محرمات
وَ آمَنُوا
ايمان بعقائد حقه
وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ
اتيان باعمال صالحه كه اين سه جمله نتيجه صبر است ، صبر بر ايمان كه نبادى از ايمان خارج شويد و صبر بر ترك محرمات مرتكب معاصى الهيه نشويد و لو هر چه نفس تمايل داشته باشد ، و بر اتيان واجبات و مندوبات و لو هر چه زحمت داشته باشد .
و اين سه مرتبه صبر متفاوت است ، درجه اول صبر بر طاعت است زيرا يك عملى بيش نيست و چندان زحمت ندارد ، درجه دوم صبر بر ايمان است كه امر قلبى است به مجرد اقامه دليل اگر عصبيت و عنادى نباشد عقيده ميآيد و ايمان محقق مىشود ، درجه سوم كه از همه مشكلتر است صبر بر معصيت است كه نفس اماره كمال ميل را دارد و شيطان هم بكمال قوى در مقام است و دنيا هم جلواتى دارد لذا اول تقوى را بيان فرمود سپس ايمان و اخيرا عمل صالح بعدا در مقام تأكيد اين موضوع بر آمد نسبت به دو درجه اول كه اهميتش بيشتر است فرمود
ثُمَّ اتَّقَوْا وَ آمَنُوا
كه تمام همت شما در حفظ اين دو موضوع باشد نميخواهد ترك لذائذ كنيد سپس باز تأكيد در قسمت اول كه از همه مشكلتر است فرمود
ثُمَّ اتَّقَوْا
بعد در مقام دفع دخلى است كه كانه كسى بگويد درست است ايمان و تقوى و عمل صالح وظيفه هر بنده است لكن ما ترك لذائذ دنيوى ميكنيم براى نائل شدن بدرجات عاليه و مراتب ساميه و فيوضات كامله چون گفتند حلاوة الدنيا مرارة الاخرة و مرارة الدنيا حلاوة الاخرة جواب اگر ميخواهيد بدرجات عاليه نائل شويد
وَ أَحْسَنُوا
هر چه بيشتر به يكديگر احسان كنيد مقامات و درجات شما بالاتر ميرود زيرا خداوند دوست ميدارد احسان كنندهگان را
وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ