بودند كه تمام اينها مورد وحى بودند و بسا در يك عصر هزار پيغمبر بودند هر كدام مبعوث بيك طائفه و قبيله و شهرستان و قريه بودند .
وَ كَلَّمَ اللَّهُ مُوسى تَكْلِيماً
از اين دو آيه سه جمله مطلب استفاده مىشود كه مورد استبعاد كفار و مشركين بوده : يكى دعوى نزول وحى بر پيغمبر كه تمام انبياء مورد نزول وحى بودند ، ديگر دعواى تكلم خداوند در ليلة المعراج كه خداوند با او تكلم فرمود كه اين در مورد موسى هم بوده ، و يكى نزول قرآن كه بر داود هم زبور نازل شده .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 165 ]
رُسُلاً مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ لِئَلاَّ يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ وَ كانَ اللَّهُ عَزِيزاً حَكِيماً ( 165 )
انبيايى بودند كه كار آنها بشارت دادن باعمال خير و انذار از اعمال قبيحه كه مورد مثوبات و عقوبات مىشود كه راه عذرى بر احدى باقى نباشد و حجتى بر خدا نداشته باشند و خداوند عزيز مقتدر و حكيم على الاطلاق است .
رُسُلًا مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ
وظيفه مرسلين راه نمايى امة است بامورى كه موجب سعادت آنها است از بيان عقائد حقه و اخلاق فاضله و اعمال حسنه كه عبارت از دين حق مبين و صراط مستقيم است و آگاه كردن آنها و دور باش از امورى كه مورث شقاوت آنها است از عقائد باطله و اخلاق رذيله و اعمال سيئه كه سبل شيطان است لذا ميفرمايد
وَ لا تَتَّبِعُوا السُّبُلَ
انعام آيه 152 ، اول بشارت است و دوم انذار و اين دو موضوع در تمام مراحل دو نقطه مقابل است بهشت و جهنم ، ثواب و عقاب ، اطاعت و معصيت ، خير و شرّ ، نفع و ضرر ، حسن و قبح ، سعادت و شقاوت ، نجات و هلاكت ، ايمان و كفر ، عدالت و فسق ، صلاح و فساد .
لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ
اگر انبياء نيامده بودند