عالم اجسام نيز دو قسم است عالم علوى و عالم سفلى عالم علوى عبارت از كرات سماوى از شمس و قمر و كواكب و منظومات شمسى و ميتوان گفت كه كليه اين كواكب و ثوابت و سيارات كه در جوّ مشاهده مىشود عبارت است از آسمان اول يا آسمان دنيا بدليل آيه شريفه
إِنَّا زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِزِينَةٍ الْكَواكِبِ
« 1 » و آيه شريفه
وَ زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِمَصابِيحَ
« 2 » ( پس مراد از سماء جهت علو است و دنيا آن قسمت از فضا است كه نزديك كره زمين است و عالم سفلى كه عبارت از همين كره زمين و هر چه در آن است مىباشد از انسان ، حيوان ، نبات و كوهها و بيابانها و درياها و موجودات ديگر زمينى
« مقام دوم در چگونگى خلقت زمين »
خداوند متعال از روى حكمت بالغه خود زمينى كه ما در آن زندگى مى كنيم و يكى از هزاران سيارات است كه در اين فضاى وسيع شناور است طورى خلقت فرموده كه مناسب براى سكونت و زندگى انسان و حيوانات ديگر باشد فاصله بين زمين و خورشيد طورى است كه حرارت زمين به ميزان معتدلى است نه بسيار سرد است كه سبب انجماد همه موجودات شود و نه بسيار گرم كه سكونت در آن غير قابل تحمّل باشد زمين را هوا فرا گرفته كه انسان و حيوانات و نباتات بتوانند تنفّس كنند گردش زمين بدور خود و خورشيد بسرعتى است كه شب و روز متعادل و فصول مختلفى بوجود آمده كه فقدان هر كدام كافى است كه قسمتى از زندگى مختل شود شب را براى استراحت و روز را روشن براى فعاليت و كار آفريد
هامش
( 1 ) . سورة الصافات آيه 7 ( ما آسمان نزديك را بآرايش ستارگان آراستيم )
( 2 ) . سوره فصلت آيه 11 ( آسمان نزديك را بچراغهاى ستارگان زينت داديم )