بارى علامت شخص پرهيزكار اينست كه مىبينى در امر دين داراى قوّت و نيرو ، در موقع نرمى و مدارات دورانديش ، ايمان او توام با يقين ، در تحصيل دانش حريص ، دانش او توام با بردبارى ، در موقع توانگرى ميانهرو ، عبادت او داراى خشوع و توجه دل ، در موقع فقر و تنگدستى توانگرنما ، در موقع شدّت و سختى شكيبا ، طالب مال حلال است و در موقع هدايت و راه يافتن با نشاط و خرسند بوده و از طمع بر كنار است در حالى كه اعمال شايسته بجا ميآورد بيمناك است ، روز را شام مىكند و همّ او شكرگزارى است و شب را صبح مينمايد و انديشه او به ياد خدا بودن است ، شب ترسان است از اينكه در روز غفلتى عارض او شده باشد و صبح شادمان است از اينكه فضل و رحمت حق شامل حال او شده و شب را به بندگى و شب بيدارى بسر برده است ، هر گاه نفس در مكاره و دشواريها از او مطاوعت نكند ، خواهش او را در شهوات و اميال نفسانى عطا نكند روشنى چشم شخص پرهيزكار در چيزهايى است كه زائل نشود و بىرغبتى و زهد او در چيزهايى است كه بقا ندارد ، علم را بحلم و گفتار را بكردار ممزوج نموده ، او را مىبينى كه اميد و آرزوى او نزديك ، و لغزش او كم ، و دل او خاشع ، نفس او قانع ، خوراك او اندك ، كار او آسان ، دين او محفوظ ، شهوت او مرده ، خشم خود را فرو برده است ، مردم بخير او اميدوار و از شر او ايمنند ، اگر در ميان غافلان باشد جزو ذاكران نوشته شود و اگر در ميان ذاكران ( كسانى كه به ياد خدا هستند ) باشد جزو غافلان نوشته نشود ، از كسى كه به او ستم كند عفو نمايد ، و به كسى كه او را محروم كند عطا نمايد : و هر كه با او قطع كند به او پيوندد ، گفتار زشت و دشنام از وى دور و سخن او با نرمى و ملايمت است ، منكر و كار زشت نزد او نبوده و معروف و فعل نيك پيش او حاضر است ، خير و خوبيهاى او رو آورنده و شر و بديهاى او پشت نموده است
اطيب البيان في تفسير القرآن ( فارسى ) — صفحة 447
مساهمون: السيد عبد الحسين الطيب
ص٤٤٧