در شدائد و سختيها سنگين و غير مضطرب ، و در مكاره و ناگواريها شكيبا ، و در آسايش و نعمت سپاسگزار است ، بر كسى كه دشمن ميدارد جور نمىكند و كسى را كه دوست ميدارد براى خاطر او گناه نميكند ، به حق اعتراف مينمايد پيش از آنكه عليه او شهادت داده شود و آنچه به او سپرده شده ضايع نميكند و آنچه به او تذكر داده شود فراموش نمينمايد و بلقبهاى بد كسى را نميخواند و بهمسايه زيان نميرساند و در مصائب كسى را شماتت نميكند و در باطل داخل نميشود و از حق بيرون نميرود ، اگر خاموش باشد : خاموشى او را اندوهناك نكند و اگر بخندد صداى او بلند نشود ( قهقهه نكند ) و اگر بر او ستم شود صبر كند تا خدا منتقم او باشد .
نفس او از او در رنج است و مردم از او در راحت و آسايش ، نفس خود را براى آخرتش برنج مياندازد و مردم را از ناحيه خودش در آسايش ميگذارد ، دورى او از آنچه دورى مىكند پاكدامنى است و نزديكى به آنچه نزديك مىشود نرمى و رحمت است ، دورى او از روى كبر و خودخواهى نيست و نزديكى او از روى مكر و خدعه نميباشد .
راوى گويد همّام غشوه بر او عارض شد و جان خود را در آن غشوه از دست داد ، امير المؤمنين عليه السّلام فرمود آگاه باشيد ، قسم به خدا . بر او از اين ميترسيدم ، سپس فرمود اندرزهاى رسا با اهلش چنين مىكند ! شخصى خدمتش عرضكرد يا امير المؤمنين چرا با شما چنين نميكند ؟ فرمود واى بر تو ، براى هر اجلى وقتى است كه از آن تجاوز نكند و سبب و علّتى است كه از آن تعدّى ننمايد ، پس درنگ كن و ساكت باش و چنين سخنى را اعاده مكن همانا شيطان اين سخن را بر زبان تو آورد ( پايان ترجمه خطبه )
اطيب البيان في تفسير القرآن ( فارسى ) — صفحة 448
مساهمون: السيد عبد الحسين الطيب
ص٤٤٨