بكبر و عظمة و لا دنوّه بمكر و خدعة » .
قال فصعق همّام صعقة كانت نفسه فيها ، فقال امير المؤمنين عليه السّلام اما و اللَّه لقد كنت اخافها عليه ، ثمّ قال هكذا تصنع المواعظ البالغة باهلها ؟ فقال له قائل فما بالك يا امير المؤمنين فقال ويحك انّ لكل اجل وقتا لا يعدوه و سببا لا يتجاوزه فمهلا لا تعد لمثلها فانّما نفث الشيطان على لسانك .
( ترجمه خطبة )
( بدرستى كه خداى پاك و بزرگوار مخلوقات را بيافريد در حالى كه از فرمانبردارى آنان بىنياز و از نافرمانى آنان ايمن بود ، زيرا معصيت گناهكار به او زيان نميرساند و طاعت فرمانبردار براى او سودى ندارد پس معيشتهاى آنان را در ميانشان تقسيم و موقعيت هر كدام را در دنيا مقرّر فرمود ، و در اين ميان پرهيزكاران صاحبان فضيلتند ، گفتارشان درست و راست ، و ميانهروى در زندگى براى آنان شعار و لباس ، فروتنى روش و رفتار آنهاست ، ديدگان خود را از آنچه خدا حرام فرموده فرو بستهاند و گوشهاى خود را بر دانشى كه بر ايشان سودمند است وقف نمودهاند ، نفوس آنان هنگام بلا آن چنان است كه در وقت آسايش و رفاه ، و اگر نبود اجلى كه براى آنان مقدر شده روحهاى آنان در بدنهايشان چشم بهمزدنى نميماند ، بواسطه اشتياق به ثواب و رحمت الهى و ترس از عقاب و عذاب ، آفريدگار نزد آنان بزرگ ، و سواى او در نظرشان كوچك است ، اهل تقوى نسبت ببهشت مانند كسانى هستند كه آن را مىبينند و در آن متنعم هستند ، و نسبت به آتش نيز مانند كسانى هستند كه آن را مىبينند و در آن معذبند ، دلهايشان محزون است ، و مردم از شر ايشان در امانند ، بدنهايشان ضعيف ، و حاجتهايشان سبك ، و نفسهايشان عفيف است ، ايّام كمى را در دنيا صبر نمودند و آسايش طولانى در دنبال خود بردند اين تجارت پر فايدهاى بود كه پروردگارشان براى آنان ميسّر فرمود ،