و ملائكه بشگفت ميآيند ، و بنده وقتى كه نماز گذارد و سپس سجده شكر بجاى آورد ، پروردگار پردهء كه بين بنده و فرشتگان است بر طرف مىكند و ميفرمايد اى فرشتگان من نظر كنيد به بنده من واجب مرا ادا كرده و عهد مرا تمام نموده و براى من سجده كرده به جهت شكر نمودن بر آنچه به او نعمت دادهام ، اى فرشتگان من چه چيز به او عطا نمايم ؟ ملائكه گويند پروردگار ما رحمتت را شامل او گردان ، پروردگار فرمايد پس از آن چه چيز به او عطا كنم ؟
ملائكه گويند بهشت را ، پروردگار تعالى فرمايد پس از آن چه چيز به او عطا فرمايم ؟ ملائكه گويند مهمات او را كفايت فرماى باز پروردگار فرمايد ديگر چه به او بدهم ؟ پس چيزى از خيرات باقى نماند جز اينكه ملائكه بگويند و خداوند فرمايد پس از آن چه به او عطا كنم ، و بالاخره ملائكه گويند پروردگارا ما نميدانيم پس خداوند فرمايد از او تشكر كنم چنانچه شكر مرا بجاى آورد و با فضل خود به او توجه نمايم و برحمت خود آن را تمام كنم ) امّا سجده تعظيم سجدهايست كه به قصد امتثال امر الهى نسبت به كسى كه مورد تكريم و تعظيم الهى است واقع شود مانند سجده ملائكه بآدم و سجده يعقوب و پسرانش بيوسف ، چنانچه بيان آن بيابد انشاء اللَّه تعالى و اين نوع سجده در شريعت اسلام منع شده ولى در شرايع سابقه ممكن است در موارد خاصّ امر به آن شده باشد و امّا تقبيل اعتاب مقدّسه كه در آداب زيارت وارد شده سجده نيست و جايز نيست پيشانى را بر عتبه گزاردن مگر به قصد شكر به جهت اينكه موفق به اين فيض عظمى شده است
« 4 - جلوس »
جلوس و نشستن خود هم عبادت است اگر به قصد اطاعت امر باشد خصوصا