رو به قبله و با طهارت و با حال خضوع و خشوع و اشتغال بذكر و دعاء و تلاوت قرآن ، و نشستن نزد عالم براى اخذ علم و يا در مجلس سوگوارى و ذكر مناقب و فضائل ائمه طاهرين ، و امثال اينها و نشستن در حال تشهد و سلام و بين دو سجده و بعد از سجدهء دوم در ركعت اول و سوم لازم است و مصلّى در حال تشهد و سلام كه مىنشيند متوجه مىشود كه آن نحوى كه بايد مراعات روح و جسم نماز را بكند ننموده لذا از عملش نااميد مىشود و حالت خوف كه مبادا عمل او مردود باشد و كليه اعمال او پذيرفته نشود بر وى عارض مىشود در چنين حال بيم و شرمندگى در زواياى قلبش تفحص مىكند به بيند آيا چيزى كه نويد اميدى به او بدهد در وى پيدا مىشود ، مفاد شهادتين كه عبارت از ايمان ( اقرار بتوحيد و نبوت ) و مفاد صلوات و موالات مقربان حضرت احديت باشد او را اميدوار ميسازد امّا ايمان و فوائدى كه بر آن مترتب است و بشاراتى كه در اخبار براى مؤمن ذكر شده بسيار است و اينجانب در جلد سيم كلم الطيب « 1 » بسط مختصرى در اين باره دادهام و چون نقل آنها در اينجا از وضع كتاب خارج است به آنجا مراجعه شود و امّا محبّت و موالات ، در كتاب جامع السعادات صفحه 511 اخبار بسيارى در اين باره نقل فرموده كه از آن جمله حديثى است كه از پيغمبر خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم روايت كرده كه باصحابش فرمود
« اىّ عرى الايمان اوثق فقال بعضهم الصلاة و الاخر الزكاة و بعض الصيام و بعض الحج و العمرة و بعض الجهاد فقال لكل ما قلتم فضل و ليس به و لكن اوثق عرى الايمان الحب فى اللَّه و البغض فى اللَّه و توالى اولياء اللَّه و التبرى من اعداء اللَّه »
( كدام يك از ريسمانهاى ايمان محكمتر است ؟ بعضى گفتند نماز ، بعضى ديگر گفتند زكات ، و بعضى روزه ، و بعضى ديگر گفتند حج و عمره ، و بعضى جهاد ، حضرت فرمود براى همه اينها كه گفتيد فضلى هست ولى محكمترين ريسمانهاى ايمان دوستى در راه خدا و دشمنى در راه خدا و دوست داشتن دوستان خدا و بيزارى از دشمنان خداست )
هامش
( 1 ) . صفحه 214 - 220