شعر « 1 »
يكسو نهمش چادر يكسو نهمش موزه * اين مرده اگر خيزد ورنه من و جلغوزه « 2 »
مه
- [ بفتح ميم ] يعنى نه . مثالش ناصر خسرو گويد :
بيت « 3 »
بر راه امام خود همى تازد * او را مشناس و مه امامش را
مويه
- گريهء بانوحه باشد [ 1 ] و موينده يعنى نوحه كننده . مثال حكيم انورى گويد :
شعر « 1 »
مويهگر گشته زهرهء مطرب * بر جهان و جهانيان مويان
مهديه
- نام شهريست بحدود مغرب .
كذا فى عجايب البلدان [ 2 ] .
مهيوه
- [ بفتح ميم و ياء و واو سكون هاء ] ماهيابه « 4 » باشد يعنى نانخورشى كه از ماهى سازند .
مثالش بسحاق اطعمه گويد :
بيت
زان دو قاصد خبر مهيوه مىپرسيدم * هر دو گفتند كه هست او بسلامت در لار
و هم او [ 3 ] فرمايد « 5 » :
بيت
اگر از جانب لا رم امرا بنوازند * مدحت مهيوه گويم باداى كجرى
و مهياوه نيز گويند .
ميانه
- ضد كنار كه ميان نيز گويند و بمعنى وسط نيز آمده و نيز درى بزرگ كه در ميان عقد باشد و به عربى واسطة العقد گويند [ 4 ] . مثال معنى اول انورى گويد :
شعر « 1 »
دلم گفت خاموش تا من بگويم * كه من حاكم عدلم اندر ميانه
هامش
( 1 ) - « س » ندارد .
( 2 ) - « س » : چلغوزه .
( 3 ) - كلمه از « ك » است .
( 4 ) - « س » : ماهياپه .
( 5 ) - اين جمله و شعر بعد آن از « ك » است .
( 1 ) و ناله و زارى را نيز گفتهاند . ( برهان ) .
( 2 ) در شمال افريقا نزديك قيروان بنا كردهء عبد اللّه مهدى نياى خلفاى فاطمى مصر .
( 3 ) يعنى : بسحاق اطعمه .
( 4 ) و نيز نام شهرى ميان زنجان و تبريز .