شبرنگ « 21 » .
ديگپايه
- همان ديزندان مرقوم « 22 » .
مثالش حكيم خاقانى گويد :
بيت
بگذرد « 1 » ديگپايه گر « 2 » ز حجر * نگذرد « 3 » ز آتشى كه در حجرست
دوانه
- [ به وزن جوانه ] يعنى دونده بسرعت و تازيان « 4 » نيز گويند . مثالش مولوى معنوى :
بيت « 5 »
بسوى مريم آيد دوانه گر عيسى است * و گر خرست بهل تا گميز خر بويد « 6 »
و هم او « 23 » فرمايد :
بيت
هر درد كه آن دوا ندارد * سوى دل خود دوانه ديدم « 24 » .
دشته
- [ به وزن گشته ] صحرا باشد « 24 » .
مثالش نزارى قهستانى گويد :
بيت
نظاره گهى دارم صحراش رياض خلد * يك روز نمىآيى با ما تو در آن دشته
ديگينه
- [ باشباع كسرهء دال فارسى ] يعنى ديروزين كه دينه نيز گويند . « 24 » . مثالش مولوى گويد :
بيت
هر روز فقيران را هم عيد و هم آدينه * نى عيد كهن گشته آدينه ديگينه
دنبوقه
- [ بضم دال و باى تازى و سكون نون و فتح قاف ] در نسخهء ميرزا موى آويخته از قفا و نيز طرهء شعله « 25 » و دستار باشد .
دنگداله
- [ بفتح دال و كاف فارسى و لام و سكون نون با دال مهمله ] در نسخهء ميرزا آبى باشد كه از ناودان تا زمين يخ بسته باشد و در سامى فى الاسامى دنگاله آمده به وزن پرگاله و اين به صحت اقرب است . مثال اول شاعر گويد :
بيت
خلم « 7 » از دماغ و بينى من تا به پشت پاى * گشته است دنگداله ز سردى و از خمار
هامش
( 1 ) بجز « ب » : بگزرد .
( 2 ) اصل : را . ( متن تصحيح قياسى است ) .
( 3 ) بجز « ب » : نگزرد .
( 4 ) بجز « س » : تا زنان .
( 5 ) كلمه در « س » نيست .
( 6 ) بجز « ب » : پويد .
( 7 ) « س » « الف » : حلم . ( متن تصحيح قياسيست و خلم معنى آب بينى دارد ) .
( 21 ) در برهان بمعنى ديگ نيامده است و معانى : قلعه و حصار و اسب و استر و خر كه از كاكل تا دمش خط سياهى كشيده شده باشد را نيز دارد .
( 22 ) يعنى : سه پايهء آهنى .
( 23 ) يعنى : مولوى .
( 24 ) اين لغت در برهان نيست .
( 25 ) شمله ، يعنى چادر .