شعر
مكن در كارهاى دهر اشتاو * كه طوفان مىبرد كشتى بغرقاو
اسو
- [ بفتح همزه و ضم سين مهمله ] « 1 » در فرهنگ بمعنى جانب باشد و به اين بيت سوزنى متمسك شده :
شعر
خرى كه كاه و جو او ز برگ تاك و تكسك * مراغه كردن و غلتيدنش اسو باسو
آبخو
- جزيره باشد . مثالش استاد عمعق بخارى فرمايد :
شعر
گوئى كه هست مردم چشمم چو آبخو « 2 » * يا خود چو ماهييست كه دارد در آب خو « 3 »
آشكو
- همان آشكوب مرقوم . مثالش خواجوى كرمانى « 4 » فرمايد :
شعر
اين چار طاق شش در هفت آشكوى چرخ * يك تا به خانه از حرم كبرياى اوست
و بقصر « 21 » نيز آمده . چنان كه « 5 » شيخ آذرى گويد :
شعر
اى قبهء بيت الحرمت عالم شش در * وى سدهء خاك درت ايوان نه اشكو
اوسو
- [ بفتح همزه و ضم سين مهمله ] بمعنى ماتم باشد « 6 » .
آذربو
- [ بذال معجمه ] آذربويه باشد و آن بيخ خاريست و گلى زرد دارد و بشيرازى چوبكاشنان گويند .
ازناو
- [ به زاى معجمه و نون به وزن غرغا و ] و بعضى ازناوه گفتهاند . ناحيهايست در حوالى همدان .
آميزهمو
- [ به زاى تازى ] مردم دو مويه را گويند . مثالش استاد دقيقى فرمايد :
شعر
اگر شاه هر هفت كشور بود * چو آميزه مو شد مكدر بود
انذرو
- [ بفتح همزه و ذال معجمه و ضم راى مهمله ] در نسخهء ميرزا فادزهر باشد و در فرهنگ انزرو آمده ، كه بجاى ذال زاى معجمه باشد .
اوسو
- [ بضم همزه و سين ] ربودن و ربايش باشد و اسو [ بحذف واو ] نيز آيد . كذا فى الشرفنامه و در فرهنگ اوسو و اوسه هر دو [ بفتح همزه و ضم سين ] به اين معنى آورده .
انگشتو
- [ بفتح همزه و ضم كاف فارسى و تاى قرشت ] چنگال باشد . يعنى نانى كه ريزه كنند و با روغن و با شيرينى بمالند و ماليده نيز گويند .
اشتو
- [ بفتح همزه و ضم تاى قرشت و سكون شين معجمه ] انگشتدان بود در نسخهء ميرزا اما در ادات الفضلاء مسطور است كه اشتو [ بضم همزه ] انگشت باشد كه ز گال نيز گويند و بعضى [ بفتح همزه ] گفتهاند و در فرهنگ اشبو [ بباى موحده به وزن بدخو ] ، انگشتدان و اشتو و اشتوا [ بفتح همزه ] انگشتوانه و [ بضم همزه ] ، سبزه باشد و زغال را نيز « 7 » گويند . مثال معنى سبزه اين بيت منصور شيرازى آورده :
شعر
اگر ز قلزم لطف تو قطرهاى نچكد * درون كورهء دوزخ لهب شود اشتو
آلاو
- [ بمد ] يعنى آتش مشتعل . مثالش شيخ آذرى گويد :
هامش
( 1 ) كلمهء مهمله از « ن » است .
( 2 ) « س » : آبجو .
( 3 ) « س » : آب حو .
( 4 ) « س » : خواجو . . .
( 5 ) « س » : چنانچه .
( 6 ) « س » : شد .
( 7 ) كلمه در « س » نيست .
( 21 ) يعنى : اشكو .