فصل جيم « 1 »
جلب : نامستور بود « 2 » ( و عرب « فاجر » گويد . ) « 3 »
فصل خاء « 4 »
خوشاب « 5 » : مطر او تازه ( و سيراب ) باشد « 6 » ( و استعمال آن غالبا در صفت در و مرواريد كنند . ناصر خسرو گفت : [ بيت ]
پارهء خون بود اول كه شود نافهء مشك * قطرهء آب بود ز اول لؤلؤ خوشاب ) « 7 »
و امير معزى گفت : [ بيت ]
ز انديشهء ستايش تو خاطر ز مى « 8 » * همچون صدف شدست پر از لؤلؤ خوشاب
( و نصرة الدين « 9 » شرفشاه گفت : [ بيت ]
در خوشاب قطرهاى از جرعهء مى است * در كام جام قطرهء در خوشابخواه ) « 10 »
فصل زاء « 11 »
زكاب : بفتح زاى معجم « 12 » « حبر » « 13 » باشد كه « 14 » فارسيان « 15 » ( آن را ) مركب « 16 » گويند . بهرامى « 17 » گفت :
بيت « 18 »
جز تلخ و تيره آب نديدم در آن « 19 » زمين * حقا كه هيچ باز ندانستم از زكاب
زهاب : آبى « 20 » باشد كه از سنگ يا از زمين برآيد ( اندك ) و بسيار « 21 » و عرب آن را « نضاحه » « 22 » گويد . ابو شكور گفت :
بيت
سوى رود با كاروانى « 23 » كشن « 24 » * زهابى « 25 » به دو اندرو سهمگن « 26 »
زيب : نيكويى و ملاحت باشد . رودكى گفت :
بيت
ديدى تو ريژو « 27 » كام به دو اندرون بسى * با كودكان مطرب بودى بفر و زيب « 28 »
فصل سين « 29 »
سيماب : جيوه « 30 » باشد اعنى « 31 » زيبق . فردوسى گفت :
بيت
دل دو مبارز ميان دو صف * چو مفلوج سيماب « 32 » گيرد به كف
فصل شين « 33 »
شبتاب : كرمكى است خرد « 34 » سبز رنگ ( بشب ) « 35 » چون آتش نمايد و او را « چراغله « 36 » » نيز گويند . رودكى گفت :
بيت
شب زمستان بود و كپى سرد يافت * كرمكى شبتاب ناگاهى بتافت
هامش
( 1 ) - ك : عنوان را ندارد
( 2 ) - ك : باشد
( 3 ) - داخل دو هلال از « ك »
( 4 ) - ك : عنوان را ندارد
( 5 ) - ك : « خوشاب - تازه باشد و عرب جديد گويند »
( 6 ) - د : بود
( 7 ) - داخل دو هلال از « د »
( 8 ) - د : دهو
( 9 ) - د : نصير الدين ( رجوع بلغت تاب )
( 10 ) - داخل دو هلال فقط در « د » آمده است / ك : شواهد را ندارد
( 11 ) - ك : عنوان را ندارد
( 12 ) - ط : اراى / د : راى معجمه
( 13 ) - ط : جبر / د : خبر / ك : حر
( 14 ) - د : از « كه » تا « بهرامى » ندارد
( 15 ) - ط : فارسى
( 16 ) - ط : مداد
( 17 ) - ك : بهرام
( 18 ) - ك : « جز آب تلخ و تيره نديدم در آن زمين »
( 19 ) - د : بدان
( 20 ) - د : آب
( 21 ) - ك : « اندك و بسيار » ندارد
( 22 ) - ك : نصاحه
( 23 ) - د : باركار كاروان
( 24 ) - ط : كشش
( 25 ) - د : زهاب
( 26 ) - د : سهلك
( 27 ) - ط : زير
( 28 ) - د : زيبب
( 29 ) - ك :
عنوان را ندارد
( 30 ) - د : جلوه
( 31 ) - نسخه « د » از اين كلمه « اعنى » ببعد را ندارد و يك صفحه و نيم از كتاب پس از آن سفيد است و صفحهء بعد از معنى لغت « لخچ » با اين عبارت شروع مىشود : « سياه باشد كه صباغان دارند » رجوع شود به لغت « لخچ » از باب پنجم ( باب چيم ) در اين كتاب . بنابراين از اين ببعد تا لغت « لخچ » ناچار مطالب كتاب منحصر مىشود به آنچه فقط در نسخهء « ط » و « ك » مضبوط است .
( 32 ) - ك : سيماب مفلوج
( 33 ) - ك : عنوان را ندارد
( 34 ) - ك : خورد
( 35 ) - ك : پشت
( 36 ) - ك : جزاغله ا / لف 24 » : چراغينه )