مرا مبشر اقبال بامداد بگاه * نويد عاطفت آورد ز آشيانهء شاه
چهارم پذيرفتن نيكويى بود ) « 1 »
فصل هاء « 2 »
هيربد : قاضى و مفتى گبران بود « 3 » و آتشپرست را نيز گويند . فردوسى گفت :
بيت
چو برداشت « 4 » پرده ز در هيربد * سياوش همى بود ترسان زبد
فصل واو « 5 »
ورارود : ماوراء النهر « 6 » است . فردوسى گفت « 7 » :
بيت
اگر پهلوانى ندانى « 8 » زبان * ورا رود را ماورا النهر « 9 » خوان
وستاد « 10 » : بسيار باشد . رودكى گفت :
بيت
امروز باقبال تو اى مير خراسان * هم روى نكو دارم و هم نعمت و ستاد « 11 »
( ويد : كم باشد بفتح كاف بمعنى ويدا . رودكى گفت : [ بيت ]
اى غافل از شمار چه پندارى * كت خالق آفريده پى كارى
عمرى كه مر تراست سرمايه * و بدست و كارهات بدين زارى « 12 » ) « 13 »
هامش
( 1 ) - داخل دو هلال فقط در « د » آمده است
( 2 ) - ك : عنوان را ندارد
( 3 ) - ك : است
( 4 ) - ك :
چه بروست
( 5 ) - ك : عنوان را ندارد
( 6 ) - د : ماوراى النهر
( 7 ) - ك : شاهد را ندارد
( 8 ) - د : دانى
( 9 ) - د : ماوراء النهر
( 10 ) - د / ك / « لف 106 » : وسناد
( 11 ) - ط : و استاد / ك : اسناد ( فروزانفر :
« احتمال نمىدهيد كه « وسيار » باشد بمعنى « بسيار » بابدال حرف دال »
( 12 ) - د : « هموار كرد خواهى گيتى را . . . . الخ » . اين قطعه را كه معروف و مجموعا با دو بيت متن ، هفت بيت است ، استاد دهخدا در حاشيهء نسخه نوشتهاند .
( 13 ) - داخل دو هلال فقط در « د » آمده است .