كه بايد تحت مراقبتهاى پزشكى قرار گرفت . زيرا اين علامت ممكن است هشدارى براى ابتلاى به ديابت غير قندى باشد . به استثناى مواردى نظير بيمارى استسقاء ، اگر آب زياد خورده شود از طريق ادرار دفع مىگردد . و عارضهاى در بدن ايجاد نمىنمايد ، ولى در مورد بيمارى استسقاء اينچنين نيست و بايد به پزشك مراجعه شود . از اين نظر خوردن آب بيشتر از احتياج با استفاده از كالرى بيش از احتياج تفاوت كلى دارد . زيرا جذب كالرى غذايى بيشتر از نياز در بدن ذخيره مىشود در صورتى كه آب بطور منظم دفع مىگردد و بدن سالم هميشه در يك تعادل ثابتى از نظر ميزان آب قرار دارد .
آب آشاميدنى بايد عارى از بو و طعم ناپسند باشد زيرا در اين صورت اشخاص به منظور احتراز از خوردن آب بدبو و بدطعم و اگرچه آب سالمى نيز باشد ، در مواقع تشنگى نيز آب نمىخورند و احساس تنفر آنها از آب موجب سركوبى مصنوعى تشنگى مىشود . در اين قبيل موارد كه تشنگى واقعى اقناع نمىشود اثر خودش را با بروز عوارض كمبود آب در بدن نشان مىدهد .
در مواقعى كه به علت كمبود آب و يا عدم وجود آب مطبوع قابل آشاميدن ، آب به قدر نياز در اختيار بدن قرار نمىگيرد بايد به توصيههاى زير عمل شود :
- تمام احتياطها و مراقبتهاى لازم به عمل آيد تا حتى الامكان آب كمترى از بدن تلف شود .
- اگر شرايط كار طورى است كه بايد در حين راه رفتن كارى انجام داد و هوا هم خيلى گرم است برنامه كار طورى تنظيم شود كه كار در شبها و يا در ساعتهاى صبح زود قبل از برآمدن آفتاب انجام گيرد و در روز حتى الامكان در سايه كار كنند و اگر بايد بههرحال در ساعات گرم روز انجام نشود ، مرتبا پيراهن و بدن خود را با آب غير مشروب كه احتمالا در دسترس است خيس كنند تا از تبخير كاسته شود . در نگهدارى آب آشاميدنى مطلوب كه به مقدار خيلى كم در اختيار است نهايت وقت مبذول شود و بايد سعى كرد در جائى گذارده شود كه كمترين تبخير را داشته باشد . از هر فرصتى براى جمع كردن آب باران در اين قبيل شرايط براى افزايش ذخيرهء آب آشاميدنى بايد
مبانى علمى غذا درمانى و رژيم هاى غذايى و كاربرد گياهان شفابخش در پيش گيرى و درمان بيماريها ( فارسى ) — صفحة 420
مساهمون: حسين مير حيدر
ص٤٢٠