است مشكلاتى در مصرف و جذب مس در بدن حيوان ايجاد نمايد .
در موارد زيادى عوارض كمبود مس در حيوانى مشاهده شده در صورتى كه مقدار مس مصرفى حيوان از طريق مواد غذايى كافى بوده است .
توضيحى كه در اين مورد از بررسيهاى آزمايشگاهى بدست آمده اين است كه مسموميتهاى حاصله از موليبدنوم در موشها موجب تضعيف انزيم سولفيداكسيداز كه مسئول رفع مسموميت هيدروژن سولفوره
( H 2 S )
است مىگردد و اگر اين ماده اخير حتى به مقدار كم در بدن انباشته شود ، موجب رسوب سولفيد مس « 1 » مىشود و سولفيد مس نيز يك مادهء تقريبا غير قابل حل است و به اين ترتيب مس موجود در بدن در بند افتاده و به صورت غير قابل استفادهاى تبديل مىشود ، و وظائف محوله خود را در بدن نمىتواند انجام دهد و مثل اين است كه اصولا وجود ندارد يعنى به بدن وارد نشده و در نتيجه عملا عوارض كمبود مس ظاهر مىشود .
تاكنون تنها مواردى كه در انسان كمبود عناصر شيميايى كممصرف مشاهده شده كمبود از نظر فلوئورين و يد و آهن است . كمبود فلوئورين « 2 » نسبتا بيشتر ديده مىشود ، ولى عوارض آن فقط در ارتباط با دندانها مىباشد و كمبود آن موجب كاهش مقاومت دندانها در مقابل فساد و كرمخوردگى است . براى مقابله با كمبود فلوئورين بهترين راه ، تقويت آب آشاميدنى منطقه از نظر مقدار فلوئورين است .
كمبود يد ممكن است موجب اشاعه تكوتوك بيمارى گواتر و عوارض مربوط به آن گردد . براى مقابله با عوارض كمبود يد به آسانى ممكن است از قرصهاى املاح يد استفاده شود .
كمبود آهن مهمترين كمبودها بين عناصر شيميايى فوق الذكر است كه منجر به كمخونى مىشود ولى اغلب كمخونىها در اثر عواملى سواى كمبود آهن در مواد غذايى ايجاد مىشود مانند كمخونىهاى حادى كه در اثر عفونتهاى حاصله در بدن نظير
هامش
( 1 ) .Copper Sulfide .( 2 ) .Fluorine .