است كه بايد از طريق مواد غذايى وارد بدن حيوان گردد .
همچنين كبالت ، مورد احتياج باكتريهاى شكمبه براى توليد ويتامين
B 12
است و از اين راه ويتامين
B 12
مورد نياز باكتريها و آنچه كه مورد احتياج بدن حيوان است تهيه مىشود .
همانطور كه در مورد مواد مهم و اساسى مورد احتياج بدن نظير ويتامينها و مواد معدنى عمده و غيره شرح داده شد ، درعينحال كه خوردن و جذب مقدارى از آنها براى بدن لازم است ، اسراف در زياد خوردن و مصرف آنها ايجاد ناراحتى مىكند ، اين امر در مورد عناصر شيميايى كممصرف در بدن نيز صادق است و اسراف در خوردن آنها ايجاد اختلالاتى در بدن مىنمايد .
در اغلب اوقات مسموميتهاى ناشى از مصرف و جذب بيش از اندازهء عناصر شيميايى كممصرف توسط حيوانات ايجاد مسائلى مىكند . بين اين عناصر ، اسراف در خوردن موليبدونوم « 1 » و سلنيوم « 2 » بيش از سايرين از نظر توليد اختلال در بدن حيوان ، توجه را جلب كرده است و پس از آن مسموميتهاى طبيعى در اثر اسراف در خوردن عنصر مس و عنصر فلوئورين نيز گزارش شده است .
در مورد ساير عناصر شيميايى كممصرف اگر مسموميتى ديده شده محدود به مسموميتهايى در مورد جانوران آزمايشگاهى است .
در مورد انسان خيلى بندرت مسموميت حاصل از اسراف در مصرف عناصر شيميايى كممصرف مشاهده شده است . استثناء در اين مورد مسموميتهاى اشخاصى است كه شغل آنها مستلزم آن است كه بطور مداوم در تماس با اينگونه مواد باشند . نظير مسموميتهاى حاصله از سرب در مورد كارگرانى كه با ابزار و لوازم سربى سروكار دارند . نكتهء جالب در بررسى انواع مسموميتها ارتباطى است كه از اين جهت بين عناصر شيميايى كممصرف ديده مىشود . مثلا اسراف در مصرف موليبدنوم در حيوانات ممكن
هامش
( 1 ) .Molybdenum .( 2 ) .Selenium .