از اين ويتامين هستند . خشك كردن شير و پاستوريزه كردن آن اثر زيادى در كاهش اين ويتامين ندارد ولى نور آفتاب به مقدار زيادى رايبوفلاوين مواد غذايى را كاهش مىدهد .
حد اقل مقدار لازم روزانه بدن از اين ويتامين براى بزرگسالان 7 / 0 - 6 / 0 ميلىگرم و بطور متوسط 7 / 1 - 2 / 1 ميلىگرم مىباشد . براى كودكان 5 / 0 - 4 / 0 ميلىگرم در مدت باردارى متوسط مقدار لازم كمى بيشتر از مقدار لازم براى بزرگسالان است .
مقدار احتياج بدن به رايبوفلاوين ظاهرا ارتباطى با مقدار كالرى كه از طريق مواد غذايى به بدن داده مىشود ندارد بلكه با وزن بدن مربوط است . و مقدار مورد نياز رايبوفلاوين مانند نياز به پروتئين در شرائط مشابهى مانند دوران باردارى و دوران رشد و دورهء شيردهى افزايش مىيابد .
معمولا مقدار رايبوفلاوين مورد نياز روزانه بدن بر مبناى ميزان پروتئين مورد نياز محاسبه مىشود و براى اين محاسبه يك ضريب 25 درصد به كار مىرود يعنى :
( مقدار مورد نياز پروتئين ) * 25 / 0 - مقدار مورد نياز رايبوفلاوين
در مورد تركيب شيميايى رايبوفلاوين مطالعات دانشمندان از سال 1879 ميلادى آغاز گرديد ولى از نظر نقش و اهميت اين ويتامين در تغذيه و در رژيم غذايى تا سال 1930 شناخت كافى حاصل نشده بود .
در سال 1932 اوتوواربرگ « 1 » و دبليو . كريستيان « 2 » آلمانى در جريان آزمايشى ، آنزيم زردرنگى را در مايهء خميرترش مطالعه مىكردند و توانستند آن را به دو جزء پروتئين و يك ماده رنگى به نام فلاوين « 3 » تقسيم و تجزيه نمايند . بعدها تحقيقات دانشمندان به اين نتيجه رسيد كه رايبوفلاوين از اجزاء اصلى و عمدهء لازم در تغذيه انسان است كه در بدن در تركيب با پروتئين انزيمهاى مهمى را تشكيل مىدهد . مواد
هامش
( 1 ) .Otto Warburg .( 2 ) .W . Christian .( 3 ) .Flavin .