سلولهاى حاصله از مادر جدا مىشوند ولى در مورد مخمّرهاى سر كف يا
Levure Hute
سلولهاى توليد شده در حال تكثير در كنار سلول مادر باقيمانده و به شكل رشتههاى تسبيح 20 - 15 عدد سلول مىمانند . معمول است كه از مخمّر نژاد سركف براى تهيه آبجوهاى مخصوص مانند آبجوهاى انگليسى استفاده مىشود و مخمّرهاى رسوبى براى تهيه ساير انواع آبجو به كار مىرود . نژاد مخمّر رسوبى مخمّر آب جو به مصارف درمانى مىرسد .
مخمّر آب جو
با شرح اخير روشن شد كه مخمّر آب جو كه در پزشكى مورد استعمال دارد مخمّر رسوبى يا
Levure basse
است . اين نژاد مخمّر وقتى در محلول قند ريخته شود در ته ظرف قرار مىگيرد و سلولهاى آن بيضى شكل و معمولا تك واحدى ولى به صورت گروههاى 4 - 2 واحدى و گاهى بيشتر نيز ديده مىشوند ولى هيچگاه مانند مخمّر نژاد سركف به تعداد زياد و به صورت رشته تسبيح ديده نمىشوند .
مشخصات مخمّر آب جو مورد مصرف در پزشكى
از مخمّر آب جو به دو صورت در مداواى بيمارىها استفاده مىشود به صورت تازه و به صورت خشك . مخمّر آب جو تازه به شكل خمير به رنگ زرد روشن است كمى چسبناك و در آب سرد حل مىشود . بوى آن كمى معطّر است و طعم نامطبوعى دارد . تازهء آن بسيار مفيد است ولى به شرطى كه واقعا تازه مصرف شود زيرا نگهدارى آن خيلى مشكل است و زود فاسد مىشود . در تابستان مخمّر آب جو تازه را معمولا نمىتوان بيش از 4 - 3 روز و در زمستان بيش از يك هفته نگه داشت .
مخمّر آب جو را از مخمّر آب جو تازه تهيه مىنمايند به اين ترتيب كه خمير مخمّر تازه را با آب سرد مىشويند و اين شستوشو را كمى ادامه مىدهند تا آبى كه از شستوشوى خمير بهدست مىآيد كاملا صاف و زلال شود و آنچه كه از خمير باقى مىماند گرفته و فشار مىدهند كه باقيماندهء آب در آن كاملا خارج شود . سپس آن را در گرماى 30 درجهء سانتىگراد خشك مىنمايند . به اين ترتيب مخمّر خشك با بويى مطبوع و طعم كمى تلخ و رنگ خاكسترى روشن به دست مىآيد . اين نوع مخمّر خشك را مىتوان در محيط خشك تا يك سال نيز نگهداشت و البته لازم است