دارچين
در ايران بهطور كلى « دارچين » گفته مىشود . در كتب طب سنتى انواع آن را با نامهاى « دارصينى » ، « دارچينى » ، « قرفة الدارچينى » ، « سليخه » نام بردهاند . پوست شاخههاى درختى است كه به فرانسوى آن را
Cannelle
و به انگليسى
Cinnamon
نامند و درخت آن را به فرانسوى
Cannelier
يا
Cannellier
و به انگليسى
Cinnamon
يا
Cinnamon tree
مىنامند . گياهى است از خانوادهء
Lauraceae
و گونههاى مختلفى دارد كه معروفترين آنها دو گونه با نامهاى علمى زير است :
1 .
Cinnamomum verum J . S . Presl .
كه مترادف آن
C . zeylanicum Bl .
است و در بازار تجارت بين المللى به نام « دارچين سيلان » در كتب
( Ceylon Cinnamon )
و به نام « قرفه » معروف است و از مرغوبترين انواع دارچين است .
2 .
Cinnamomum cassia Bl .
كه رويشگاه آن چين و ويتنام و جزاير سوند و آن حوالى است و در چين نيز پرورش داده مىشود و در بازار به نام « دارچين چين » يا
Chinese cinnamon
و « دارچين سايگون » يا
( Saigon cinnamon )
گفته مىشود .
اين دارچين را به عربى « سليخه » و « دارصينى » و به زبان اردو « تج » مىنامند و مترادف آن
C . aromaticum Nees .
مىباشد .
انواع ديگرى نيز با اسامى تجارتى خاص در بازار وجود دارد كه در حد مرغوبيت انواع فوق نيست ، از جمله دارچين كايان كه در امريكاى جنوبى مىرويد ، رنگ آن تقريبا سفيد و در دهان زود نرم مىشود و دارچين ناصاف و نامرغوب كه به جاى