ولى عملا چون به طريق شاخهزاد پرورش داده مىشود ارتفاع خيلى كمترى دارد ، برگهاى آن به رنگ سبز تيرهء شفاف در سطح فوقانى و سبز روشن در سطح تحتانى ، بسيار معطر ، دراز به طول 15 - 10 سانتىمتر و نوكتيز هستند . گل آن كوچك زرد تقريبا نامريى است . ميوهء آن كوچك تخممرغى به رنگ ارغوانى تيره به طول 2 - 1 سانتىمتر و داراى يك دانه مىباشد . اين درختچه در سيلان و هند در مناطقى كه بارندگى ساليانه در حدود 2 - 5 / 1 متر باشد مىرويد .
مرغوبترين نوع دارچين سيلان را دارچين شيرين يا دارچين عسلى مىنامند . تكثير اين درختچه از طريق كاشت بذر و يا از طريق كاشت قلمهء آن است . پس از 3 - 2 سال درخت جوان را قطع مىكنند تا شاخههاى زياد بدهد و به صورت شاخهزاد درآيد و 3 - 2 سال بعد پوست شاخههاى جديد را كنده به صورت لولهء دارچين در بازار عرضه مىكنند .
دارچين سايگون يا دارچين چين در ويتنام و هيمالياى شرقى و قسمتى از چين مىرويد . درخت آن كمى بلندتر ، پوست آن ضخيمتر ، برگها درازتر و ميوهء آن كوچكتر از دارچين سيلان است . كاشت و بهرهبردارى آن نظير كاشت و بهرهبردارى دارچين سيلان مىباشد . و تنها اختلاف اين است كه در مورد دارچين سايگون معمول است از پوست شاخههاى جوان و از پوست تنهء درخت نيز كه ناصاف است از هر دو استفاده مىشود و براى اولين برداشت نيز در مورد دارچين سايگون طول مدت زمان بيشترى و شايد 15 - 10 سال لازم است تا بهرهبردارى آغاز شود .
تركيبات شيميايى
از نظر تركيبات شيميايى و مواد عامله طبق بررسىهاى دانشمندان شيمى و دارويى در دارچين سيلان اسانس روغنى فرّار قابل ملاحظهاى وجود دارد . بررسىهاى آزمايشگاهى نشان مىدهد كه در پوست خشك ساقههاى كوچك و جوان درخت در حدود 71 / 0 - 35 / 0 درصد اسانس يافت مىشود كه شامل 76 - 48 درصد از آلدئيدها مىباشد . بررسى ديگرى نشان مىدهد كه داراى 2 درصد اسانس است كه شامل 90 - 70 درصد مادهء اوژنول ( اسانس ميخك ) است .
بررسى ديگرى نشان مىدهد كه پوست شاخهها در حدود 1 - 5 / 0 درصد اسانس دارد و برگهاى سبز درخت در حدود 1 درصد اسانس دارد . مطالعهء ديگرى نشان مىدهد كه اسانس دارچين از نظر مادهء اوژنول شبيه اسانس ميخك است و در هر دو