پوست پس از چند دقيقه پوست را گرم و قرمز مىكند و پس از 30 - 20 دقيقه ، سوزش و سوختگى و تاول در پوست ايجاد مىكند ، بنابراين از ضماد ريشهء آن براى دردهاى عصبى ، سياتيك ، گرفتن عضلات ، دردهاى روماتيسمى ، فلجهاى موضعى و لومباگو استفاده مىشود .
اگر رندهشدهء ريشهء آن را روى پارچهء نازك تميزى پهن كرده روى آن شكر بريزند مايع شيرينى مخلوط با عصارهء ريشه از پارچه خارج مىشود كه آن را شربت ريشهء ترب وحشى گويند و اگر روزى 2 - 1 قاشق سوپخورى از اين شربت خورده شود براى كمى ويتامين
C
مجرب و نافع است .
روغن ترب وحشى بسيار گرم است و در اكثر امراض جانشين روغن زيتون كهنه و روغن بلسان است و محلل بسيار قوى است ، خوردن آن براى فلج ، لقوه ، رفع ناراحتى سم گزش عقرب و ساير گزندگان نافع است و قطرهء آن در گوش براى تحليل بادهاى گوش و رفع درد آن مفيد است و ماليدن آن به عضو نيز براى فلج ، لقوه و سستى اعضا نافع است .
براى تهيهء روغن ترب وحشى به اين ترتيب عمل مىشود كه برگ ترب وحشى را در آغاز تخم بستن و تبديل گل به تخم ، چيده و آب آن برگ را با آب تخم ترب گرفته و با دو برابر وزنش روغن زيتون يا روغن كنجد تازه با آتش ملايم بپزند تا آب آن برود و روغن بماند ، البته بايد دقت كرد كه نسوزد .
در حال حاضر مهمترين مصرف ريشهء ترب وحشى در اروپا و امريكا ، مصرف آن به عنوان ادويهء تند است و مرسوم است كه از ريشهء تازهء رنده كردهء آن با غذاهاى گوشتى نظير گوشت قرمز ، ماهى و زبان مصرف مىنمايند و يا از ترشى سركهء آن استفاده مىشود و مخلوط با خردل بوى مطبوع خاصى به خردل مىدهد .
در فرانسه معمول است ريشهء ترب وحشى را گرفته رنده كرده با كمى سركه مخلوط مىكنند و شير جوشيده روى آن مىريزند . همينكه شير منعقد شد آب جداشده از قسمت منعقدشدهء شير را جدا مىكنند و روزى 2 - 1 ليوان از آن مىخورند كه مدر است و براى تسكين درد روماتيسم بسيار نافع مىباشد .
در انگليس مرسوم است كه از شربت ترب وحشى به عنوان داروى سينه و براى معالجهء خشونت صدا و قطع سرفههاى بعد از آنفلوانزا تجويز مىشود .