ارتفاعات 2500 مترى و ايرانشهر مىرويد و در مسقط در جبل اخضر نيز انتشار دارد .
2 . زيتون گونهء
Olea europea L .
و مترادفهاى آن
O . Oleaster Hoffm .
و
O . gallica Mill .
و
Olea . amygdalina Gouan .
مىباشند . اين گونه زيتون را بهطور كلى زيتون مىنامند و ميوهء آن زيتونى است كه معمولا براى روغنگيرى و خوراك بيشتر مورد مصرف است و نام محلى آن در جنگلهاى كردستان و در سپيددشت لرستان « كلكم » و « كلكام » است . در شاهپسند گرگان اين درخت را « چوبسيد » مىنامند و به عربى آن را « عتم » گويند . به فرانسوى
Olivier d'europe
و به انگليسى
Common Olive
ناميده مىشود و صمغ آن را « سطاركا » مىنامند . زيتون اروپايى درختى است بلند ، ارتفاع آن در محلهاى رويش مساعد تا 15 متر و قطر برابر سينهء آن تا يك متر نيز مىرسد .
برگهاى آن متقابل چرمى كشيده . پهناى برگ معمولا در قسمت انتهاى آن بيشتر است . كنارهء برگ پيچيده ، روى برگ سبز تيره با خالهاى سفيد و پشت برگ نقرهاى مايل به زرد است . گلهاى آن سفيد و ميوهء آن تخممرغى شكل به قطر 2 - 1 سانتىمتر مىباشد .
اين درخت طالب مناطق معتدل نيممرطوب است و سرما را تا 8 درجهء زير صفر مقاومت مىكند . درخت زيتون گونهء اروپايى بيشتر در مناطق مديترانهاى مىرويد و در مناطق نيممرطوب و نيمخشك ايران ديده مىشود . در شمال كشور در جنگلهاى زربين وجود دارد و بيشتر در رستمآباد و رودبار و منجيل كاشته مىشود و از بهشهر تا راميان و سهراه شاهپسند بيشههاى متروكهء آن كه آثار آبادانى سابق آن مناطق است ، ديده مىشود . در درهء حسنآباد چالوس كه جنگلهاى زربين وجود دارد نمونههاى كهنسال آن وجود دارد . درختان كهن از اين گونه زيتون در جنوب كشور در اطراف بم ، ميمند ، فسا ، غار شاپور كازرون و همچنين در جنگلهاى لرستان ( بيشه و سپيددشت ) يافت مىشود .
3 . زيتون گونهء
Olea ferruginea Royle .
و مترادف آن
O . Cuspidata Wall .
است . اين درخت شباهت زيادى به زيتون معمولى دارد با اين تفاوت كه برگهايش بزرگتر و پشت برگهايش قرمزرنگ است و درازى و حاشيه پيچيده و پشت سرخرنگ برگها ، آن را از گونهء ديگر
O . aucheri
كه آنهم در جنوب ايران است ، مشخص مىسازد . گلهاى آن سفيدرنگ و ميوهء آن سفت به طول 8 ميلىمتر است .
اين گونه زيتون در بلوچستان و ايرانشهر و كوه بمپشت در ارتفاع 1350 مترى