آنها كه گرفتار ضعف و پيرىاند ، مىتوانند از انجير براى تغذيهى خود استفاده كنند .
مىگويند : « افلاطون » به قدرى انجير را دوست مىداشت كه بعضى آن را دوست فيلسوفان ناميدهاند ، و « سقراط » انجير را جذبكنندهى مواد نافع و دفع كنندهى مضار مىدانسته .
« جالينوس » رژيم مخصوصى از انجير براى پهلوانان تنظيم كرده بود ، به پهلوانان روم و يونان قديم نيز انجير داده مىشد . » « 1 »
آيه : 1
آيه مرتبط : 13 رعد موضوعات : بهداشت - بهداشت تغذيه - انجير منبع : تغذيه از ديدگاه اسلام و دانش پزشكى صفحات : 183 تا 190
انجير و خواص طبى - تغذيهاى آن
و التّين . . .
« سوگند به عظمت و ارزش شجرهى مقدسهى انجير » « 2 »
بحث علمى گياهشناسى « 3 »
درخت انجير داراى انواع فراوانى است كه به طور متفاوت در نواحى مختلف كرهى زمين پراكنده است .
اين درخت ، ساقهاى به ارتفاع 3 تا 10 متر و شاخه هاى منشعب و كممقاومت دارد . برگهاى آن داراى پهنك لوبدار بوده و شامل 3 تا 5 قسمت عميق است .
سطح برگهاى آن ظاهر ناصاف و زبر دارد . مكان اصلى رويش آن نواحى مختلف مديترانه است . در ساقهى برخى از آنها شيرابهى شيرىرنگ فراوانى وجود دارد كه براى تهيهى كائوچو مورد استفاده قرار مىگيرد . مزهى شيرابهى شيرىرنگى كه در برگهاى درخت انجير جارى است ، تند و سوزان است .
گلهاى آن شامل دو نوع ؛ نر و ماده است كه در كنار قسمت داخلى گلآذين و به شكل گلابى مىباشد .
بررسيهاى دقيق نشان مىدهد كه عمل آميزش به وسيلهى حشرهى بسيار كوچكى به طول 2 تا 3 ميلى متر صورت مىگيرد . پس از آميزش ، گلهاى ماده به ميوهى كوچكى ( فندقه ) تبديل مىشوند كه با پايه هاى گوشتدار به ديوارهى نهنج چسبيدهاند .
درختان انجير معمولا 3 نوبت در سال - اواخر بهار ، در تابستان و پاييز - ميوه مىدهند . ميوههاى پاييزه معمولا كوچكتر از دو موسم ديگر است .
قسمتهاى مورد استفادهى درخت انجير از نظر درمانى ، شيرابهى درخت ( لاتكس ) ، برگ و ميوهى آن است .
تاريخچه
شواهد تاريخى نشان مىدهد كه مردم دورانهاى قديم ، درخت انجير را به خوبى شناخته و از آن استفاده فراوانى به عمل مىآوردهاند . در قديمىترين آثار ممكن ، از مشخصات اين درخت و فوايد آن نام برده شده است .
در تورات آمده است كه « يكى از پيغمبران به نام اشعياى نبى ، توانست در 704 سال پيش از ميلاد مسيح ، پادشاهى به نام حزقيا را كه مبتلا به اولسر بوده و احتمال خطر مرگ وى مىرفته با ضماد انجير معالجه كند »
علما و مفسّران تاريخ در اين مورد چنين اظهار كردند كه بيمارى حزقيا ، نوعى دمل سياهزخمى بدخيم بوده است . مصريان قديم علاقهى زيادى به انجير داشتهاند . مردم آتن و بسيارى از يونانيان ، درخت
هامش
( 1 ) . تفسير نمونه ، ج 27 ، ص 141 و 142 .
( 2 ) . تين / 1 .
( 3 ) . على زرگرى ، گياهان دارويى ، ج 4 ، صص 447 تا 441 .