[ سوره سبا ]
آيه : 15 لَقَدْ كانَ لِسَبَإٍ فِي مَسْكَنِهِمْ آيَةٌ جَنَّتانِ عَنْ يَمِينٍ وَ شِمالٍ كُلُوا مِنْ رِزْقِ رَبِّكُمْ وَ اشْكُرُوا لَهُ بَلْدَةٌ طَيِّبَةٌ وَ رَبٌّ غَفُورٌ
موضوعات : بهداشت - بهداشت محيط - شهر اسلامى منبع : اولين دانشگاه و آخرين پيامبر جلد 2 صفحات : 78 تا 79 بلدهى طيبهى قرآن ( شهر اسلامى ) داراى پاركى در شمال و باغى در جنوب مىباشد ( جنتان عن يمين و شمال ) در آنجا به واسطهى بستن سد آب فراوانى وجود دارد و مزارع و مراتع سرسبز به چشم مىخورد ، هوا و آشاميدنيها و غذايش همه منسوب به پروردگار بوده و از بهترين نوع مىباشد ( رزق رب ) خدايش نيز مهربان بوده اهالى مورد لطف او قرار دارند ( رب غفور ) آرى براى داشتن چنين شهرى سزاست كه بندگان سپاسگزارى نمايند . و اشكروا له
لَقَدْ كانَ لِسَبَإٍ فِي مَسْكَنِهِمْ آيَةٌ جَنَّتانِ عَنْ يَمِينٍ وَ شِمالٍ كُلُوا مِنْ رِزْقِ رَبِّكُمْ وَ اشْكُرُوا لَهُ بَلْدَةٌ طَيِّبَةٌ وَ رَبٌّ غَفُورٌ
« 1 »
آيات : 15 تا 18 [ لَقَدْ كانَ لِسَبَإٍ فِي مَسْكَنِهِمْ آيَةٌ جَنَّتانِ ]
لَقَدْ كانَ لِسَبَإٍ فِي مَسْكَنِهِمْ آيَةٌ جَنَّتانِ عَنْ يَمِينٍ وَ شِمالٍ كُلُوا مِنْ رِزْقِ رَبِّكُمْ وَ اشْكُرُوا لَهُ بَلْدَةٌ طَيِّبَةٌ وَ رَبٌّ غَفُورٌ * فَأَعْرَضُوا فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ سَيْلَ الْعَرِمِ وَ بَدَّلْناهُمْ بِجَنَّتَيْهِمْ جَنَّتَيْنِ ذَواتَيْ أُكُلٍ خَمْطٍ وَ أَثْلٍ وَ شَيْءٍ مِنْ سِدْرٍ قَلِيلٍ * ذلِكَ جَزَيْناهُمْ بِما كَفَرُوا وَ هَلْ نُجازِي إِلَّا الْكَفُورَ * وَ جَعَلْنا بَيْنَهُمْ وَ بَيْنَ الْقُرَى الَّتِي بارَكْنا فِيها قُرىً ظاهِرَةً وَ قَدَّرْنا فِيهَا السَّيْرَ سِيرُوا فِيها لَيالِيَ وَ أَيَّاماً آمِنِينَ
موضوعات : بهداشت - بهداشت محيط - سدسازى منبع : اولين دانشگاه و آخرين پيامبر جلد 2 صفحات : 45 تا 47
اسلام و سدسازى
از آيهى 14 سورهى سبأ به بعد چنين است :
« براى اولاد سبأ در وطنشان ( سرزمين يمن ) از جنوب و شمال ( راست و چپ ) دو بوستان كه آيت لطف و رحمت بود ( پرنعمت و بركت و به آنها گفتيم ) بخوريد از رزق خداى خود و شكر وى به جاى آوريد كه شهرتان شهرى نيكو ( پرنعمت ) است و خداى شما غفور و ( مهربان ) است با وجود اين باز ( از شكر و طاعت حق ) اعراض كردند ما هم سيلى سخت براى هلاكتشان فرستاديم و به جاى آن دو باغ پر نعمت دو باغشان داديم كه بار درختانش تلخ و ترش و بدطعم و شوره گز و اندكى درخت سدر بود . اين بود كيفر كفران براى آنها ( از شما بندگان مىپرسم ) آيا با مرحمتى كه ما به بندگان خود داريم تا كسى كفران نكند مجازاتش خواهيم كرد ؟ و ما ميان آنها و شهرهاى كه در آنجا پرنعمت و بركت گردانيديم باز قريههايى ( نزديك به هم ) قرار داديم با فاصله كوتاه و سير سفرى معين و آنها را گفتيم كه در اين ده و شهرهاى نزديك به هم شبان و روزان با ايمنى كامل مسافرت كنيد و از نعمت ، همه بهرهمند شويد . بر خويش ستم كردند ما هم آنها را عبرت روزگار ساختيم و پراكندهشان نموديم در اين ( سرگذشت )
هامش
( 1 ) . سبأ / 15 .