« و از آن جمله امراض شديده كه درين چار ماه مخوف بهم رسيده تب دايمى و نوبه را بخورانيدن ادويهء بارده از قسم كافور و ترشيها و ضعف قلب را به ماء اللحم علاج كرد « 1 » » .
همين مؤلف در مدح اين پزشك جاى ديگر مىگويد :
« از فرط حذاقت درين فن و وفور حدس و تجربه بمنصب هزار و پانصدى دو صد سوار بلندپايگى يافت « 2 » » .
در 1053 ه بهند اسلامى آمده به خدمت شاهى سرافراز شد و در 1073 ه زندگانى را بدرود گفت « 3 » .
از زمرهء شيرازيان پزشك ديگر حسين شيرازيست كه عربى الاصل بود ولى وطنا شيرازى است ، پزشك خاص اعظم شاه پسر عالمگير بود و شهرت تخلص مىكرد « 4 » . اشعار ذيل ازوست :
نه من شهرت تمنا دارم و نى نام مىخواهم * فلك گر واگذارد يك نفس آرام مىخواهم
ناله پنداشت كه در سينهء ما جا تنگست * رفت و برگشت سراسيمه كه دنيا تنگست « 5 »
بقول ملا عبد القادر بدايونى حكيم مسيح الملك هم از شيراز و تربيت يافته و شاگرد حكيم نجم الدين عبد اللّه بن شرف الدين بود - « در فن طبابت يد بيضا داشت « 6 » » .
هامش
( 1 ) - ايضا ، مجلد دوم ، ص 368 .
( 2 ) - ايضا ، ص 756 .
( 3 ) - اطباى عهد مغليه ، ص 90 .
( 4 ) - تذكرهء حسينى ، ص 184 و مآثر الكرام ، ص 201 .
( 5 ) - دانشمندان و سخنسرايان فارس - ريش به پزشكان نامى پارس ، ص 103 .
( 6 ) - منتخب التواريخ ، ص 165 .