تحقيقات گستردهاى گزارش كردهاند كه افراد فعال و ورزشكار داراى عادتهاى خواب بهتر و اختلالات خواب كمترى نسبت به افراد عادى و غير ورزشكار مىباشند . فرضيهاى وجود دارد كه خواب بهعنوان منبع نگهدارنده انرژى عمل مىكند و مقدار كل خواب روزانه ، احتمالا ارتباط مثبتى را با سطوح انرژى مصرفى دارد . چنان كه ، ارتباط احتمالى ما بين زمان كل خواب و ميزان متابوليسم پايه و هزينه انرژى نيز گزارش شده است ( 4 ) .
تعدادى از تحقيقات قبلى به بررسى ارتباط بين مدت خواب با شاخصهاى كالريك و شاخص توده بدنى افراد پرداختهاند ( 1 و 3 و 4 ) . نتايج تحقيق آقاى
Bjorvant
و همكارانش ( 2007 ) و تحقيق آقاى
Chaput
و همكارانش ( 2008 ) نشان داد كه مدت كوتاه خواب با افزايش در
BMI
همراه مىباشد و متناسب با آن چاقى افزايش مىيابد . اما ارتباط بين
BMI
،
BMR
و انرژى دريافتى با كيفيت خواب افراد بهندرت گزارش شده است . لذا هدف تحقيق حاضر بررسى ارتباط بين
BMR
،
BMI
و انرژى دريافتى با كيفيت خواب در افراد فعال و با تاكيد بر ديدگاه قرآنى مىباشد .
روش تحقيق :
آزمودنىها : تحقيق حاضر از نوع همبستگى مىباشد . جامعه آمارى پژوهش حاضر را مردان فعال دانشگاه اروميه كه بهطور مرتب 3 يا 4 جلسه در هفته و هر جلسه بيش از 90 دقيقه فعاليت ورزشى داشتند تشكيل داد از اين جامعه تعداد 11 نفر مرد جوان فعال بهعنوان آزمودنى داوطلب شركت در پژوهش شدند . آزمودنىها سالم و فاقد هر نوع بيمارى بودند و هيچگونه سابقه مصرف داروهاى نيروزا ، استروئيدى ، روانگردان و خوابآور و مكملهاى ورزشى نداشتند . در جدول ( 1 ) ويژگىهاى فردى و فيريولوژيك آزمودنىها آورده شده است .
پروتكل تحقيق :
براى ارزيابى كيفيت خواب افراد از پرسشنامه شاخص كيفيت خواب پيتس بورگ
( PSQI )
استفاده شد ( 2 ) . اين پرسشنامه ابزارى معتبر براى ارزيابى كيفيت خواب مىباشد و بارها با استفاده از آلفاى كرونباخ مورد اعتبارسنجى قرار گرفته است ( 86 ، 0 ) .