3 - عسل و بيمارىهاى پوستى :
كاربرد عسل در التيام زخمها به مصر قديم برمىگردد . در گذشته درمان زخمهاى كهنه و چركى با عسل متداول بوده است ، هماكنون نيز اين ماده براى درمان زخمهاى پوستى مزمن كاربرد دارد ، رشد ميكروبها را متوقف كرده و پوست و اعصاب را تغذيه مىنمايد . عسل براى درمان زخم سپتيك از ساولون بهتر عمل كرده و در درمان عفونتهاى پوستى بهبود سريعترى نسبت به پماد آمپىسيلين نشان داده است ، عسل ضد كانديدا و تريكوفيتون منتاگروفيتيس است و در درمان عفونت هاى پوستى ناشى از اين دو بسيار مؤثر است . نيز اين ماده به علت سازوكار رطوبتگيرى خود ، موجب كاهش ادم زخمشده ، در تسريع فرايند التيام مفيد است . وجود مادهى اينهيبين كه خاصيت ضد باكتريايى دارد ، احتمالا از طريق از بين بردن باكترىهاى زخمهاى بستر موجب تسريع التيام آنها مىشود . در يكى از بررسىهايى كه در هند انجامشده ، محققان خواص دارويى عسل را با درمان قراردادى ( سولفاديازين ) بر روى 104 بيمارى كه داراى سوختگى درجه يك بودند ، امتحان كردند . پس از گذشت يك هفته از شروع درمان 91 % از بيمارانى كه تحت معالجه با عسل قرار گرفته بودند ، هيچگونه عفونتى نكردند . اين در حالى است كه تنها 7 % از افرادى كه از دارو استفاده كرده بودند ، دچار عفونت نشدند . همچنين بسيارى از بيمارانى كه در گروه درمانى عسل قرار گرفته بودند ، قادر شدند تا خيلى زودتر بهبود پيدا كنند . يكى ديگر از مزاياى عسل در تحقيقى كه بر روى افراد سزاريانى و هيستركتومى ( بيرون آوردن رحم ) انجام شد ، كاملا مشهود است . بدن اين افراد خيلى زودتر از سايرين ، از كليه عفونتها پاك شد و خيلى زودتر از بيمارستان مرخص شدند .
واكنش شفابخش عسل آن هم زمانى كه به صورت موضعى استعمال مىگردد ، از روند خاصى پيروى مىكند . از آنجايىكه عسل بهطور اخص از گلوكز و فروكتوز ( دو نوع قندى كه آب زيادى به خود جذب مىكنند ) تشكيلشده ، به همين دليل آبى را كه در روى زخمها جمع مىشود را به خود جذب مىكنند ، ازاينرو رشد باكترىها و قارچها در آن محل